41

Zeilen in Nieuw-Guinea - Motorongeluk in Manokwari

Het was op een verlaten deel van de kade in Sorong, dat Willem en ik een oude zeilboot van de Vrijheid-klasse ontdekten. De boot lag omgekeerd met de bodem naar boven in de brandende zon uit te drogen en aan zijn eind te komen. Mast en giek lagen ernaast en het was duidelijk, dat de boot aan z´n lot was overgelaten. 

We vertelden onze Groningse kapitein over de vondst. Hij bleek zelf een enthousiast zeiler te zijn en hij zou z´n invloed gebruiken om uit te vinden wie of wat eigenaar zou kunnen zijn van het casco. Dezelfde dag kregen we te horen van het kantoor in Sorong, dat de eigenaar definitief naar Nederland was teruggekeerd en dat we konden doen wat we beliefden met de boot. En zo kwam via een sleng de boot met toebehoren aan dek te liggen. 

Tijdens de reis waren we bijna dagelijks doende de romp te breeuwen en te schilderen om de Vrijheid weer zeilklaar te maken. Het was vooral de kapitein die het meeste werk aan de boot verrichtte en ook de meeste kennis van zaken ten toon spreidde. Er ontbraken nogal wat onmisbare delen en het duurde langer dan vijf á zes weken, voordat we de boot zover klaar hadden voor een eerste proeftocht. Gedurende die periode waren we alweer een keer terug geweest in Singapore, waar we onder andere katrollen, stagen en verder beslag op de kop hadden getikt.           

Uiteindelijk vond de tewaterlating in Hollandia plaats. De Vrijheid ging in een sleng en werd voorzichtig naast de Kaloekoe in het water afgevierd. Er verscheen wel wat lekwater in de kuip, maar dat verminderde snel toen de latten en spanten door het water uitzetten en dicht trokken. De mast en de stagen werden opgezet, roer en midzwaard geïnstalleerd en grootzeil en fok gehezen.

Trots voeren we met onze nieuwe aanwinst in de baai van Hollandia. We waren alle drie behoorlijk goede zeilers en genoten van het teamwork bij het overstag gaan en alle mogelijke manoeuvres rondom de koraalriffen. Er voeren geen andere zeilboten in de baai en dus was onze Vrijheid een unieke verschijning, die veel aandacht trok. De boot bleek een belangrijke aanwinst om het gebrek aan sportieve ontspanningsmogelijkheden aan boord enigszins te compenseren. Langs de gehele kust werd er intensief van de boot gebruik gemaakt. 

 Tijdens deze reis deden we Manokwari aan en daar maakte ik zoals altijd aanstalten om naar m´n favoriete strandje te gaan, gewoonlijk een wandeling van bijna een uur. De 2e wtk  had die dag de beschikking over een scooter en we besloten samen te gaan. In zwembroek en met een tas met zwemvliezen en voor ieder een duikbril scheurden we met flinke snelheid over het karangpad (gemalen schelpen en koraal) naar het strand. Daar brachten we enkele uren door met lui in het zand liggen en af en toe een duik nemend en rond te zwemmen langs de koraalriffen om van de exotische visrijkdom te genieten. In de middag vonden we het welletjes en klommen we op de scooter voor de terugweg. Ik zat achterop. Deze keer ging het nog harder dan op de heenweg en in één van de bochten ging het mis. De scooter kwam in een slip en vloog de bush in, terwijl wij met onze blote lichamen over de ruwe karangweg schoven. Er was niets gebroken, maar we waren behoorlijk gehavend. Mijn benen, knieën, ellebogen en vooral mijn handen waren tot bloedens toe beschadigd en mijn metgezel was er niet veel beter aan toe.

De scooter startte gelukkig nog en we reden voorzichtig terug naar Manokwari, waar we bij een militaire eerste hulppost onze wonden lieten verzorgen door een daar aanwezige dokter en verpleegster. Na verbonden en volgespoten te zijn met penicilline en een tetanus vaccinatie liepen we hinkend en met hangende pootjes terug naar het schip. 

De kapitein stond over de brug railing naar de werkzaamheden op de kade te kijken en zag ons in verband verpakt aankomen. Hij riep: “Hé Sparks, als je je handen niet kunt gebruiken om te seinen, zal je je jongeheer moeten gebruiken”. Dat bleek gelukkig niet nodig, hoewel het gebruik van de seinsleutel gedurende enkele dagen lastig en pijnlijk was. Maar we waren jong en de wonden genazen snel en verdere complicaties traden niet op.

42

Index