31

Steak tartaar in Singapore - Oud en Nieuw 1960-61

 Enkele dagen voor Kerst ging de Kaloekoe voor anker op de rede van Singapore en ik meldde mij op de kantoren van de vestiging van Radio-Holland, waar ik te horen kreeg dat ik nog enkele reizen op de Kaloekoe zou  blijven en dat nieuws beviel me uitstekend. 

Kerst en Oud en Nieuw zouden in Singapore worden doorgebracht en er lag een uitnodiging klaar van de Britse Club voor het vieren van Oud- en Nieuwjaar met de Britse gemeenschap ter plaatse. 

Ik maakte intussen gebruik van de tijd om autorijlessen te nemen. Iedere ochtend kreeg ik les van een Chinese instructeur, die me de eerste beginselen moest bijbrengen en mij voorzichtig door het drukke linksrijdende verkeer loodste. Ik betaalde hem met sigaretten, die ik aan boord belastingvrij inkocht en dat kwam ons beiden goed uit. 

Met riksja´s, lopend en per taxi verkende ik Singapore, o.a. de botanische tuinen, Orchard Road en ´s avonds waren we geregelde bezoekers van Jan´s Café, een druk bezocht etablissement met een kosmopolitische clientèle, waar het altijd gezellig was. De Chinese en Maleise serveerstertjes waren gekleed in de z.g. Sjanghai dress, de Yamsong, een hoog gesloten strak afsluitende jurk met een split die hoog tot het dijbeen doorloopt. Voor een drankje hielden ze je gezelschap aan je tafeltje en voor nog een drankje gingen ze mee naar de dansvloer. 

In die periode hield ik van steak tartaar en dat was in geen enkel restaurant in Singapore te krijgen, omdat rauw vlees niet door de Chinezen wordt gegeten. Ik hoorde van een collega dat het werd geserveerd in het Raffles Hotel en ik liet me dus geregeld met een riksja naar dit hotel rijden om daar van  een  steak-tartaar met een rauwe eierdooier on top te kunnen genieten. 

Het Raffles Hotel is een in Engelse stijl gebouwd hotel en het neusje van de zalm in Singapore. In de luxe en elegante eetzaal bestelde ik mijn geliefde gerecht. Op een eerbiedige afstand sloegen een tiental Maleise bedienden met ondoorgrondelijke gezichten de Europese barbaar gade, die met zoveel enthousiasme een bord vol rauw vlees zat te verorberen. 

Op oudejaarsavond reed ik met een aantal collega´s in een taxi naar de Britse Club om daar het nieuwe jaar in te luiden. De tropische tuinen rondom de tennisbanen en het zwembad waren feestelijk verlicht met lampions en overal stonden tafeltjes en paviljoentjes en er werden hapjes en drankjes door geüniformeerde “djongos” rondgebracht. Op een platform naast het zwembad speelde een band en het was al redelijk druk op de dansvloer.

We vonden een tafeltje dicht bij de bar en de band en voorzien van een drankje begonnen we van de gezellige sfeer te genieten. Voor de gelegenheid waren we gekleed in onze lang-wit tutup uniformen, keurig netjes en formeel, maar wel adembenemend door de strakke hoge halssluiting. We waren alle vier net in de twintig en vrijgezel en dus keken we met veel belangstelling naar het vrouwelijk schoon dat op de dansvloer en tussen de tafeltjes rondliep. Ze leken allen vergezeld door hun respectievelijke partners en dus zag het er in principe niet veelbelovend uit. 

Mijn oog viel op de zangeres van de band, een heel mooi meisje met lang blond haar en een zo mogelijk nog mooiere stem en ik was op slag verliefd. Zo snel ging dat bij mij in die tijd. Tijdens een korte pauze van de band liep ze naar de bar om iets te drinken en ik raapte al mijn moed bij elkaar en liep naar haar toe. Ik bestelde een glas wijn en zei: “Cheers to you and your wonderful voice”. Ze lachte naar me en zei: “That´s nice of you to say that. Thank you”. Ik stelde me voor en  kon m´n geluk niet op, ik werd niet direct teruggestuurd naar m´n tafeltje. En dus begon, dacht ik, de mooiste oudejaarsavond ooit. 

Judy, want zo heette ze, was de dochter van een Britse militair, gestationeerd in Singapore. Judy had een job bij het Britse gouvernement en zong als hobby bij deze band. We maakten een gezellige babbel en het leek te klikken tussen ons, maar voor ik het wist moest ze weer terug naar de band voor het volgende nummer. “May I join you for another drink at the next break?", vroeg ik haar snel. Ze keek me even nadenkend aan en zei daarna met een glimlach: “All right Peter. Why not?” en weg was ze. 

Het was oudejaarsavond in Singapore en ik bevond me in een tropische tuin met palmbomen en lampions en een Engelse schone had zojuist tegen me gezegd: “All right Peter. Why not?”. Het kille Nederland leek verder weg dan ooit.

We zagen elkaar weer tijdens de volgende pauze en liepen tussen de tafeltjes met feestende mensen naar een rustig plekje en keken naar de lichtjes van het lager gelegen Singapore. We waren vrolijk en in een feeststemming. Het ouwe jaar ging er aan en nu kwam het nieuwe. Wat was er mooier en spannender dan het lachende gezicht van zo´n mooie vrouw naast me. Ik sloeg een arm om haar schouder en ze trok niet terug, ze nestelde zich wat dichter tegen mij aan en we zeiden plotseling niet veel meer. Het werd stil tussen ons en ik voelde een golf van verlangen door m´n jonge lijf trekken. “I´ll have to go back”, zei Judy. “See you at the next break”. 

Terug aan tafel bij mijn collega´s was intussen de stemming steeds uitbundiger aan het worden, mede dankzij de onuitputtelijke aanvoer van bier en whisky. “Sparks, je bent een geluksvogel”, kreeg ik te horen. De klokslagen van de Big Ben luidden het Nieuwe Jaar in. 1961! We sloegen elkaar op de schouders en drukten handen over en weer en ik zocht Judy snel op. De omarming en kus die we elkaar gaven, liggen degelijk verankerd in mijn herinneringen aan Singapore en die onbezorgde tijd bij de KPM. 

Maar Judy moest tot ´s morgens vier uur met de band blijven zingen en mijn onbeheerste consumptie van alcohol bracht onze veelbelovende ontmoeting tot een voortijdig en voor altijd door mij betreurd einde. 

De feestvreugde was nu in volle gang en ik liep de achterstand op mijn collega´s snel in door van alles met elkaar te mengen. Om twee uur ´s morgens was ik ziek. Als een domme idioot had ik gewoon te veel gedronken. De droom was uit, afgelopen. Ik zwaaide nog naar Judy, terwijl we een roemloze aftocht bliezen. “Happy New Year! I love you!" 

Hoe onvergeeflijk onhandig kan je zijn als je 21 jaar oud bent en nog van alles moet leren. Maar ik had mijn lesje geleerd en vanaf die tijd ben ik een bescheiden alcoholgebruiker geworden en gebleven. Dit zou me niet nog een keer overkomen.

32

Index