47

Verlof in Hongkong

 Enkele dagen na mijn afmonstering in Singapore landde ik met een Lockheed Electra van Cathay Airways op Kai Tak Airport. Kai Tak werd door diverse luchtvaart-maatschappijen, o.a. de KLM, als gevaarlijk aangemerkt, omdat de enige start- en landingsbaan in de baai ligt en er niets verkeerd mag gaan bij de landing, aangezien doorstarten niet mogelijk is door de heuvelrug dicht bij het eind van de baan. 

Ik zag het lachende gezicht van Josie tussen de wachtende menigte en na het passeren van de douane en een scheiding van drie maanden, sloten we elkaar opnieuw in de armen.

Josie werkte voor een Engels reisbureau en had enkele dagen vrij genomen, zodat we zoveel mogelijk tijd met elkaar konden doorbrengen. Ze woonde in een kleine flat met een mooi uitzicht  over de baai en Kowloon aan de overkant. Overdag gedroegen we ons als toeristen en namen meerdere malen het kabeltreintje naar de “Peak”, om daar van het uitzicht te genieten, bezochten de “Floating Restaurants” in Aberdeen of gingen zwemmen bij Repulse Bay, waar de temperatuur van het water nogal tegenviel. In Wan Chai aten we Giant Prawns (grote garnalen) en Chow Fan (gebakken rijst) in de vele restaurantjes in deze wijk. Met de ferry voeren we naar het Portugese Macau om ´s avonds in het casino ons geluk bij de roulette te beproeven. 

We genoten volop van het bruisende leven in de stad en van elkaars nabijheid. Ook hier bleek weer hoe onverbiddelijk de klok doortikt en de dagen leken om te vliegen. We maakten geen plannen voor de toekomst. Ik wist niet wat mijn bestemming zou worden na mijn verlof in Nederland en of ik daar enige invloed op zou kunnen uitoefenen. Het maakte ons afscheid op Kai Tak Airport heel moeilijk, omdat we niet wisten of wij elkaar ooit nog terug zouden zien. Ik kon mij toen de toekomst zonder Josephine nauwelijks voorstellen en daarom begon ik zonder veel enthousiasme de terugreis naar Nederland.

48

Index