Terug in Hongkong - Over en uit
Na een voorspoedige reis over de Indische Oceaan arriveerde de Straat Malakka half december 1963 behouden in Singapore. Hier vernamen we dat we via Hongkong en Okinawa op zouden stomen naar Yokohama in Japan. De Straat Malakka zou daar in het Asano dok een grote onderhoudsbeurt krijgen van tenminste veertien dagen. Bijna iedereen aan boord was bijzonder ingenomen met dit nieuws. Japan had boven alle andere bestemmingen een magische uitstraling.
Het was nu bijna een jaar geleden dat Josie en ik elkaar voor het laatst hadden gezien. Gedurende de eerste twee maanden van mijn verlof in Nederland voerden we een intense briefwisseling. Nadat ik in Zuid-Afrika aan boord van de Straat Malakka was gekomen, kreeg ik nog een paar brieven in Australië, maar daarna leek de dunne draad die ons verbond door de afstand en tijd te zijn verbroken. Één van mijn brieven kwam zelfs terug als onbestelbaar. Er leek een einde te zijn gekomen aan onze toch al zo korte verhouding en ik had me daar bij neergelegd als iets onvermijdelijks.
De Straat Malakka ging net voor Kerst voor anker in de baai van Hongkong en naar verwachting zouden we op twee januari naar Okinawa vertrekken. De tweede dag na aankomst, terwijl ik rustig in mijn hut een boek zat te lezen, verscheen Josie in de deuropening. Het was zo onverwacht en plotseling, dat het even duurde voor het goed tot mij doordrong. We sloten elkaar zonder iets te zeggen in de armen. We keken elkaar aan en ik zag een traan in haar ogen opwellen. “It´s ok. Everything is going to be allright”, dacht ik even.
Maar dat was natuurlijk niet zo. Josephine was intussen getrouwd en had een dochtertje van drie weken. Enkele maanden na mijn vertrek naar Nederland had ze een Australiër ontmoet en daar was ze nu mee getrouwd. Hij was stuurman bij een Australische rederij en was iedere drie weken terug en thuis in Hongkong. Ze woonden in een flat in Kowloon. Josie had zorgvuldig gelet op de aankomst en vertrekdata van de RIL schepen in de South China Mail en wist dus precies wanneer de Straat Malakka in Hongkong zou aankomen. En nu was ze gekomen om mij alles te vertellen.
Gevoelens zitten niet opgeborgen in een ijskast en toen we weer ineens zo met elkaar werden geconfronteerd, leek de vergeten passie ineens weer even op te vlammen. Ik kwam er niet goed uit en nam m´n goeie maat Chris v. Z in vertrouwen en hij drukte me snel met de neus op de feiten.
“Sparks, dit kun je niet maken. Die meid is nu getrouwd en heeft een kind en bovendien is die vent een zeeman. Nee jongen, het is over en uit”, zei hij. Die conclusie had ik natuurlijk zelf ook al getrokken, maar soms is het handig om een goeie vriend bij de hand te hebben die de spinnewebben uit je hoofd verwijdert.
Meer dan eens heb ik later nog aan Josie gedacht en ook aan die onbekende Australiër en wat er van hun huwelijk is terecht gekomen. Vriendschap breekt nooit, zelfs niet na een langdurige scheiding, maar met de liefde is het anders gesteld.