Het theater van de eenzaamheid

In de monologen met mezelf

wordt het theater van de eenzaamheid geboren.

Een rustplaats, waar de twijfels een stem krijgen

en het zelfvertrouwen uitgeput buigt.

In dit kunstmatig licht verschijnt

traag het doembeeld van duisternis

waarin de tijd en stilte hun laatste list beramen:

het verbranden van de herinneringen

voor een laatste hoopje licht.

“Gespeeld!”zult u schreeuwen,

“Niet meer dan waanideeën over schaduwen,

die in de zomerzon van de jeugd

spoedig zullen verbleken

tot lachwekkende aanstellerij.”

Ik zou me willen overgeven

aan uw woorden en beloftes

maar ik ken de cyclus

die het toekomstperspectief belet te ontstaan:

de cirkel van het opkomen en afgaan

rondom het podium, daar

in het theater van de eenzaamheid.

Pieter-Jan De Sutter

tweede prijs 2012