En misschien is het wel...

En misschien is het wel

te simpel,

dit geluk in onze dagdagelijkse dingen.

En als jij me zegt dat ons verhaal

niet met een ‘en’ beginnen kan

aangezien ook ik me kan vergissen

Vraag ik me af hoe naïef

wij wel niet moeten zijn

dat ik over een verleden

dat er niet geweest is

dichten kan

en jij voor een vergissing

die nog gebeuren moet

afstand nemen mag

En ik heb geen zin in zwaai zwaai,

maar het bonzen van mijn hart is er al

naast de koelte van jouw vingers.

Als jouw simpel geluk

mijn warrige geest infiltreert

en mijn oprecht lachen door jouw gegrinnik

een bitterzoete echo krijgt

Kan de ‘en’ die mijn verhaal niet inluidt

ook het einde van jouw tederheid

niet aankondigen

En?

Hanne Vyncke (5 LAWE)

tweede prijs 2009