Verbonden met de stalen levenslijn
wacht ik vol verlangen op de trein
terwijl de dag in vuur vergaat
terwijl geen god mij gadeslaat
een boom die daar te treuren staat
de draad die naar de einder gaat
'k voorvoel d'aanwezigheid van de trein
verraden door z'n drieoog-schijn
'k leg me neer in 't stalen bed
hoewel 'k op 't ritmisch tikken let
verrast me toch de helse pijn
't gedender van een snelle trein
Sander Spanoghe
vierde prijs 1991