Paradijslijk trema

Enkel een euforische glans

bleef achter op het

ochtendgewij van de

levenloze bedding.

Enkel een

kwek-kwek vogeldier

probeerde met

ongeneeslijke echo’s

de monotone stilte te

ontrafelen.

Kreeg de zon maar even

de kans om dit

rituele moment

zachtjes in te

kleuren.

Dan zouden ook de bomen

kunnen vertellen aan het water

welk een tijdloze climax

ze bij zich hielden.

Een libel zweefde doelloos

even over deze

vrome perfectie en geloofde

nauwelijks zelf in het

blauwe pretentieus zijn.

David Van den Hende

derde prijs 1996