பராரி - திரை விமர்சனம் - 4/5

மாறனும் தேவியும் திருவண்ணாமலையில் ஒரே கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆனால் முறையே தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் ஆதிக்க சாதிகளில் இருந்து வந்தவர்கள்.  அவர்களின் கிராமத்தில் பல சாதி மோதல்கள் நிலவி வரும் நிலையில், அந்த இடத்து மக்களும் கர்நாடகாவில் உள்ள பழச்சாறு தொழிற்சாலையில் தொழிலாளர்களாக பணிபுரிகின்றனர், மேலும் மொழியியல் அடிப்படையிலான மோதல்கள் நடக்கத் தூண்டுகிறது.......

பராரி திரைப்படம்.  அதிகாரம் குறைந்தவர்களை அடக்குவதற்காக மக்கள் ஆணவத்துடன் காட்டும் சாதி மற்றும் மொழிப் பெருமைகளை கூச்சமின்றி பேசுகிறார்.  படத்தின் ஆரம்பத்தில், மாறனின் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தால் வளர்க்கப்படும் ஒரு பன்றி, கிராமத்தின் தெருக்களில் வழிதவறி ஓடுவதைக் காட்டுகிறோம்.  மனிதர்கள், மாறனுடன் சேர்ந்து, பன்றியைப் பிடிக்க முயற்சிக்கிறார்கள், இது சாதி அடிப்படையிலான சமூகத்தில் பதற்றத்தை எழுப்புகிறது.  அது போதாதென்று, மலை உச்சியில் உள்ள கோவிலில் பிரார்த்தனை செய்ய வந்த மாறன் அண்ட் கோ மீது ஆதிக்க சாதி சமூகம் தங்கள் கோபத்தை கட்டவிழ்த்துவிட்டு, விரைவில் அவர்களை விரட்டியடிப்பதுதான் படத்தின் அடுத்த கட்டம்.  இப்போது, ​​இது என்ன வகையான திரைப்படம் என்பது உங்களுக்கு இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்றால், அடுத்த நிறுத்தம் மாறன் சமூகத்தின் குறிப்பிட்ட இறைச்சி உண்ணும் பழக்கம் எப்படி இழிவாகப் பார்க்கப்படுகிறது, அதற்கு தண்டனையாக, அவர்களின் கிராமத்திற்கு தண்ணீர் துண்டிக்கப்படுகிறது.  மீண்டும், படத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்றால், க்ளைமாக்ஸ் வரும், அதில் முன்னணி ஜோடியான கருப்பு மற்றும் நீல நிறத்தை ஆடைகளை அவிழ்த்து தாக்கும் ஒரு குழு அடங்கும்.  பராரி அடக்குமுறையின் சீற்றத்தைக் காட்டத் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறான், அதனுடன் வரவேண்டிய செய்தியைச் சொல்ல மறந்துவிடுகிறான்........ 

அடிப்படையில், மற்றொன்று சாதிய படிநிலை.  படம் பிந்தையவற்றுடன் தொடங்கும் போது, ​​​​இந்த குழு விரைவில் கர்நாடகாவை தளமாகக் கொண்ட சாறு தொழிற்சாலையால் ஆட்சேர்ப்பு செய்யப்படுகிறது, அங்கு தமிழ் தொழிலாளர்கள் மாநிலத்தின் தேசபக்தி குழுவில் சிக்கியுள்ளனர், அங்கு மொழியியல் பெருமை உள்ளது.  தமிழர்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டார்கள், படம் என்ன சொல்ல விரும்புகிறதோ என்ற இருண்ட சூழ்நிலைக்கு ஆளாகிறது.  இது இறுதியில் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மீது திணிக்கப்படும் வன்முறையைக் காட்டும் ஒரு படமாகிறது, இது வெளித்தோற்றத்தில் அது செயல்களைப் பற்றியது மற்றும் அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பெரிய சோகத்தை அல்ல.

 பராரியின் இரண்டாம் பாதியானது முக்கியமாக கர்நாடகாவில் உள்ள தேசியப் பெருமிதத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது, மற்ற மாநிலங்களைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறார்கள், இறுதியாக கர்நாடகாவிற்கும் தமிழ்நாட்டிற்கும் இடையே இயங்கும் மிகவும் நன்கு அறியப்பட்ட பகையுடன் இணைகிறது;  காவிரி நீர் மோதல்.  எண்ணற்ற சமூக-பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளை ஒரே படத்தில் சேர்ப்பதன் மூலம், பராரி வெளியாள் நோய்க்குறியைப் பற்றி பேச விரும்பினாலும், அதைச் செய்யத் தவறிவிட்டார்.  மாறாக, அது மெல்லக்கூடியதை விட அதிகமாக கடிக்கிறது, மேலும் இந்த பிரச்சினைகளின் தீவிரத்தை புரிந்துகொள்வதில் நாம் மயக்கத்தில் இருக்கிறோம்.  பராரியின் தட்பவெப்பப் பகுதிகள் மிருகத்தனத்தையும் வன்முறையையும் காட்ட பார்வையாளர்களின் பெரும் பாக்கியத்தைப் பெறுகின்றன, அதற்குப் பதிலாக படம் அதையே உணர்வுப்பூர்வமாக சித்தரித்திருக்க வேண்டும்.

 பராரி பேசப்பட வேண்டிய இரண்டு பிரச்சினைகளைக் கையாள்கிறார்.  ஆனால் இருவருக்கும் குரல் கொடுக்கும் பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்வதன் மூலம், படம் புரிதலையும் அதன் திசையையும் நீர்த்துப்போகச் செய்கிறது.  மாறாக, வன்முறையின் இரைச்சல் நிறைந்த படமாகிறது.