இந்தப் படத்தை எழுதிய இயக்குனர் ஆண்டனி பாக்யராஜ், அப்பா-மகள் சென்டிமென்ட் மற்றும் பழிவாங்கும் நாடகம் ஆகிய இரண்டு கருப்பொருள்களைக் கொண்ட ஒரு த்ரில்லரை நமக்குத் தர முயற்சித்துள்ளார்.  மேலும் இயக்குனர் வேண்டுமென்றே இந்த இரண்டு பகுதிகளையும் விளக்கி படத்தை பிரித்ததாக தெரிகிறது.  திலகன் தனது குழந்தையை எவ்வளவு நேசிக்கிறார் மற்றும் அவளுடைய காதலுக்காக ஆசைப்படுகிறார் என்பதை நிறுவ முயல்வதில் படத்தின் முதல் பாதி பெரிதும் கவனம் செலுத்துகிறது.  இரண்டாம் பாதி பழிவாங்கும் நாடகத்தை நோக்கி நகர்கிறது.

இது வேலை செய்யுமா?  முதல் பாதி மிகவும் மெதுவாக உள்ளது மற்றும் அப்பா-மகள் சோப் கதையுடன் பார்வையாளர்களின் பச்சாதாபத்தையும் உணர்ச்சிகரமான தொடர்பையும் உருவாக்கும் முயற்சி இருந்தபோதிலும், அது உண்மையில் வேலை செய்யவில்லை.  நந்தினியின் கதையும் கொஞ்சம் தூரமானதாகவும், உண்மைக்கு மாறானதாகவும் தெரிகிறது, அதே சமயம் வில்லன்கள் எழுதுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.  இரண்டாம் பாதி கட்டணம் சற்று சிறப்பாக உள்ளது ஆனால் மொத்தத்தில் இந்த கதை பழைய பாட்டிலில் பழைய ஒயின், புதுமை இல்லை.  கதையை முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்வதற்காகவே பல காட்சிகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன, சில மிகவும் திட்டமிடப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.  எழுத்து - கதை மட்டுமல்ல, கதாபாத்திரங்களும் கூட - இன்னும் ஈர்க்கக்கூடியதாக இருந்திருக்கலாம்.