காந்திடாக்ஸ் - #GandhiTalks - திரை விமர்சனம் - 4/5

விஜய் சேதுபதி மற்றும் அரவிந்த் சாமி நடிப்பில் வசனங்களே இல்லாத மௌனப் படமாக உருவாகியுள்ள காந்தி டாக்ஸ், இன்றைய காலகட்டத்தில் பணத்தின் ஆதிக்கத்தையும் மனித உணர்வுகளையும் எப்படி நுட்பமாகப் பேசுகிறது என்பதை விளக்குகிறது

மும்பை போன்ற ஒரு மாபெரும் நகரத்தில், ஒருவேளை உணவுக்காக ஏங்கும் ஏழைக்கும், கோடிகளில் புரளும் பணக்காரருக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி என்ன? இந்த இடைவெளியை வெறும் ரூபாய் நோட்டுகளை மட்டுமே வைத்து ஒரு கதையாகச் சொன்னால் எப்படியிருக்கும்? அதுதான் கிஷோர் பாண்டுரங் பலேகர் இயக்கத்தில் வெளியாகியுள்ள 'காந்தி டாக்ஸ்' (Gandhi Talks).

இயக்குநர் கிஷோர் பாண்டுரங் பலேகர், உலக சினிமாவின் ஒரு கிளாசிக் வடிவமான 'மௌனப் பட' பாணியை மீண்டும் கையில் எடுத்திருக்கிறார். படத்தின் கதைக்களம் மும்பை. ஒருபுறம் வறுமையில் வாடும் இளைஞனாக விஜய் சேதுபதி, மறுபுறம் சகல வசதிகளுடன் இருக்கும் அரவிந்த் சாமி. இவர்களுக்கு இடையே ஒரு 100 ரூபாய் நோட்டும், ஒரு 2000 ரூபாய் நோட்டும் எப்படி விளையாடுகிறது என்பதுதான் படத்தின் சுவாரசியம். ரூபாய் நோட்டில் இருக்கும் காந்தியின் முகம், மனிதர்களின் பேராசையையும், அதிகாரத்தின் போலித்தனத்தையும் பார்த்து சிரிப்பதைப் போல காட்சிகள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

வசனங்கள் இல்லாத ஒரு படத்தில் நடிப்பது என்பது கத்தி மேல் நடப்பது போன்றது. அதை விஜய் சேதுபதி மிக அநாயாசமாகச் செய்திருக்கிறார். நோய்வாய்ப்பட்ட தாயைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் மகனாகவும், காதலியின் (அதிதி ராவ்) கரம் பிடிக்க நினைக்கும் சாமானியனாகவும் அவர் காட்டும் முகபாவனைகள் அபாரம். ஏழ்மையின் வலியைத் தன் கண்களிலேயே கடத்தியிருக்கிறார் 'மக்கள் செல்வன்'.

அரவிந்த் சாமி, ஒரு கௌரவமான பணக்காரராகத் தன் தோற்றத்தாலேயே மிரட்டுகிறார். அதிதி ராவ் ஹைதரி ஒரு தேவதை போலத் திரையில் தோன்றி, கதையின் மென்மையை அதிகரிக்கிறார். இவர்களுடன் சித்தார்த் ஜாதவ் வழங்கும் நகைச்சுவை மற்றும் எதார்த்தமான நடிப்பு படத்திற்குப் கூடுதல் பலம்.

வசனங்கள் இல்லாத படத்தில் இசைதான் மற்றொரு கதாபாத்திரமாக இருக்க வேண்டும். அந்தப் பொறுப்பை ஏ.ஆர். ரஹ்மான் மிகச் சரியாகச் செய்திருக்கிறார். பின்னணி இசை மூலமாகவே படத்தின் உணர்ச்சிகளையும், நகர்ப்புற வாழ்வின் இரைச்சலையும் நம் காதுகளுக்குக் கடத்துகிறார். படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் ரஹ்மானின் இசை அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

வசனங்களே இல்லாமல் முழுப் படத்தையும் நகர்த்திய இயக்குநரின் துணிச்சல் பாராட்டுக்குரியது. விஜய் சேதுபதி உடல் மொழியால் மட்டுமே ஒரு கதையைச் சொல்ல முடியும் என்பதை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளார். மும்பையின் இருவேறு முகங்களை ஒளிப்பதிவாளர் மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துள்ளார். பணம் மனிதனை எப்படி ஆட்டுகிறது என்ற கசப்பான உண்மையை நையாண்டியுடன் (Satire) சொல்லியிருப்பது சிறப்பு.

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்கள் மெதுவாக நகர்வது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. மௌனப் படம் என்பதால், கமர்ஷியல் மசாலா படங்களை விரும்புவோருக்கு இது சற்றே அயர்ச்சியைத் தரலாம்.

'காந்தி டாக்ஸ்' என்பது வெறும் சினிமா மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகப் கண்ணாடி. லஞ்சம், வறுமை, பேராசை எனப் பணத்தைச் சுற்றி நடக்கும் அரசியலை இது வசனமின்றி உரக்கப் பேசுகிறது. குறிப்பாக, அரசு அலுவலகங்களில் ஏழையும் பணக்காரனும் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற ஆழமான கருத்தை இயக்குநர் சொல்லிய விதம் அற்புதம்.