Wanneer ik terugblik op de eerste jaren onder burgemeester Vanheste, zie ik vooral een periode van verandering, botsende ideeën en uiteindelijk ook tastbare resultaten die het gezicht van De Panne hebben mee gevormd.
Het waren jaren waarin dossiers soms al lang lagen te wachten, maar ook plots in een stroomversnelling kwamen zodra er politieke wil en een beetje doorzettingsvermogen op tafel kwam. En net dat laatste heeft veel bepaald.
Na eerdere periodes onder burgemeester Bossuyt kwam er een nieuwe dynamiek in het bestuur. In dat college zaten mensen met sterke meningen, maar ook met duidelijke visies op hoe de gemeente zich moest ontwikkelen.
Binnen dat geheel speelde ook Germain Dezeure een opvallende rol. Hij had eerder al ervaring als schepen, maar koos er bewust voor om zijn loopbaan als leraar verder te zetten. Niet uit gebrek aan engagement, maar net omdat hij vond dat hij daar zijn werk het best kon doen. Dat typeerde hem: nuchter, eerlijk en zonder zich te laten meeslepen door het politieke spel.
Begin 1995 kwam het eerste echte dossier op tafel dat het centrum van De Panne zou veranderen: de nieuwe bibliotheek.
Het oorspronkelijke ontwerp voorzag een gebouw van drie verdiepingen op het Koningsplein, op de plaats waar later De Boare zou verrijzen. Het plan was voorbereid door Eddy Deboyser, en werd meteen onderwerp van debat in het college.
De sfeer bij de eerste bespreking herinner ik mij nog goed. Het eerste agendapunt werd al meteen met spanning ontvangen, en er viel zelfs een ironische opmerking van burgemeester Vanheste toen Marc Decoussemaeker het dossier kritisch benaderde.
Maar achter die spanning zat vooral één grote zorg: hoe maken we van een verouderde infrastructuur een werkbaar geheel voor de toekomst?
Al snel werd duidelijk dat het niet enkel om een bibliotheek ging. Het gemeentehuis zelf was te klein geworden. Dat was iets wat al langer duidelijk was, zeker uit eerdere bestuursperiodes. De praktijk toonde het elke dag opnieuw: ruimtegebrek, inefficiëntie en een administratie die stilaan uit haar voegen barstte.
Daarom werd het project uitgebreid:
een nieuwe bibliotheek
én bijkomende burelen op de eerste verdieping van het gemeentehuis
Het werd een typisch compromis van die tijd: geen radicale breuk, maar wel een stap vooruit die op meerdere vlakken tegelijk een oplossing bood.
In de uitvoering van het dossier werd voorgesteld om opnieuw samen te werken met Eddy Deboyser. Dat lag niet vanzelfsprekend, want er waren in het verleden spanningen geweest rond andere opdrachten, onder meer een project rond een fietswinkel van de burgemeester.
Toch werd er een praktische oplossing gevonden:
Deboyser kreeg de opdracht voor de plannen
Jean Cosaert werd aangesteld voor toezicht
en het ereloon werd evenwichtig verdeeld
Het was geen perfecte harmonie, maar wel een werkbare constructie. En net dat maakte dat het project vooruitging.
Parallel aan de bouwprojecten werd ook gewerkt aan de publieke ruimte. Samen met gemeentesecretaris Daniel werd gezocht naar een ontwerp voor de esplanade, een plek die meer moest zijn dan alleen open ruimte: het moest een ontmoetingsplek worden.
Het ontwerp werd uiteindelijk toevertrouwd aan het architectenbureau Plantec, met architect Marc Speecke als ontwerper.
Niet iedereen in het college was meteen overtuigd. Het ontwerp werd door sommigen als “te leeg” ervaren. Maar Marc Decoussemaeker zag net in die openheid een sterkte: ruimte, adem en flexibiliteit voor de toekomst. En uiteindelijk werd het project goedgekeurd.
Naast deze zichtbare bouwprojecten waren er ook andere belangrijke realisaties in die eerste periode van Vanheste, die vaak minder in de schijnwerpers stonden maar minstens even belangrijk waren.
Een van de meest symbolische was het doortrekken van de tram naar Adinkerke. Een dossier dat jarenlang muurvast zat, maar uiteindelijk toch werd gerealiseerd. Het gaf de regio een betere ontsluiting en versterkte de verbinding met de kust.
Daarnaast was er de opening van de Nachtegaal, een project dat tot stand kwam na overleg met minister Jef Tavernier. Daarbij werd een praktische afspraak gemaakt waarbij beide partijen personeel leverden:
De Panne leverde Ann Patyn en Valerie Vandenbussche
de ministeriële kant leverde eveneens twee medewerkers
Het klinkt technisch, maar in werkelijkheid was het een typisch voorbeeld van hoe projecten in die tijd werden gerealiseerd: door pragmatische afspraken en wederzijds vertrouwen.
Ook de sociale woningbouw kende een sterke uitbreiding. Met subsidies werden tientallen woningen gebouwd, die later volgens jouw vaststelling aan opvallend lage prijzen werden doorverkocht. Het blijft een dossier dat tot discussie aanleiding gaf, maar dat tegelijk wel een duidelijke sociale impact had.
Tegen de verkiezingen van 2000 waren veel van deze projecten gerealiseerd of in afronding. De bibliotheek, de esplanade, de tramverbinding en de sociale woningbouw vormden samen een zichtbaar geheel van veranderingen.
Marc Decoussemaeker behaalde uiteindelijk 1874 voorkeurstemmen, een uitzonderlijk hoge score in de geschiedenis van De Panne, en nog steeds een van de hoogste ooit.
Als ik op die periode terugkijk, dan zie ik geen rechte lijn, maar een reeks beslissingen, discussies en compromissen die samen iets blijvends hebben gevormd.
Geen enkel project was vanzelfsprekend. Alles vroeg overleg, overtuiging en soms ook conflict. Maar net daardoor is er ook iets blijven staan dat vandaag nog zichtbaar is in De Panne.
Marc Decoussemaeker
juni 2026