Tjechië

Duitsland

Zaterdag 11 juli

Er waren ‘s avonds laat nog twee campers gekomen. John had een leuk gesprek met deze Polen.

Voor de verandering kroop ík achter het stuur. We reden door meerdere dorpen, maar om nou te zeggen dat dit schilderachtige taferelen zijn, nee dus. Gewoon oersaai. En…… geen koffie! Nergens koffie! Hebben deze mensen geen sociaal leven? Over de omgeving hebben we niets te klagen. Het is gewoon samengevat in één woord mooi! Ook de wegen zijn grotendeels goed te doen. Één stuk weg van ongeveer 10 km leek zo uit de middeleeuwen te komen. Blij dat ons servies is afgeschermd met gehaakte hoezen, anders waren we gek geworden van de herrie of nog waarschijnlijker: was er e.e.a. gesneuveld.

Zoals gezegd rijd ik heel weinig, maarrrrr.... dan zit ik een keer achter het stuur, word ik aangehouden bij Vyskov! Politie - alcoholcontrole! Wat?????? Het is 10.25 uur in de ochtend! John lag dubbel van het lachen. Gelukkig sprak meneer agent 3 woorden engels, want ik had geen idee wat ik moest doen! Enfin, 3 minuten later mochten we door. Kennelijk is er dus wel een sociaal leven in de ochtend, maar niet rondom een kopje koffie.

Eindelijk vond John in Rousinov koffie bij café Moya. Onderweg hadden we eindeloos verstrekkende akkerbouwvelden gezien. Via afbeeldingen zochten we op wat er zoal verbouwd werd. Allerlei graansoorten, waaronder tarwe, gerst, rogge, haver, spelt. Ook suikermais, mais voor diervoeding en mais voor op ons bord. Dan waren er ook nog velden met suikerbiet, die grote groene bladeren!

De akkerbouw ging op enig moment over op druiventeelt. Onderweg is er genoeg te zien. We hadden twee betaalde camperplaatsen gevonden met alle twee in superlatieven, zo goed en zo mooi! Nou niet dus. Of misschien zijn wij te veel verwend of te veel door de wol geverfd. Maar als we betalen, willen we ook wel kunnen genieten. Maar er is was er nog één in de buurt: Mikulov Camping. Oké, wel heel prijzig, maar het lag leuk en Mikulov is absoluut een bezoek waard. We waren hier om een uur of twee in de middag. We konden een mooie plek kiezen, maar in de namiddag was het min of meer vol en tegen middernacht bomvol!

Wij gingen op de fiets op verkenning uit. Het historische Mikulov ligt in het zuid-oosten in de wijnregio Moravië. Dit pittoreske stadje is omringd door wijngaarden en het glooiende landschap van het door Unesco beschermde landschapspark Pálava. Kortom ook weer een openlucht museum met op het hoogtepunt - zowel letterlijk als figuurlijk - het prachtige kasteel. In één van de kelders met het wijnbouwmuseum ligt een reuzen wijnvat met een inhoud van maar liefst 1010 hectoliter. Mooi is ook de terrasvormig aangelegde kasteeltuin, het is een oase van rust met een klein doolhof, een rozentuin en een tuin voor blinden en slechtzienden.

Een schilderachtig plekje is het marktplein met zijn van arcaden voorziene herenhuizen met een prachtige fontein met een standbeeld van Pomona met een hoorn des overvloeds uit het begin van de 18e eeuw en een barokke sculptuur van de Heilige Drie-eenheid. Hopla, weten we ook weer. We hebben gegeten bij restaurace Jazz Art. Op de stoep zijn in tegels koperen joodse sterren met daarin een naam en jaar van overlijden van jazzusici die hier gespeeld hebben. Geen oorlogsslachtoffers dus!

‘s Avonds was het weer tijd voor computer werk.

Zondag 12 juli

Het terrein is in de ochtend min of meer verlaten. We staan hier met nog een 6-tal campers en een paar tenten. Er staan hier twee wasmachines, dus konden we mooi alles wassen! Het was zonnig met harde wind, waardoor alles in een poep en een zucht weer de kast in kon. Tussendoor gecomputerd en in de namiddag finale Wimbledon gekeken buiten vanuit onze ligstoelen. Dit heet een dag van niets doen! Ook mijn boek uitgelezen (Narcis van Judith Fanto - aanrader!). Tot slot ons regenwormen spel: ik heb eindelijk een keer gewonnen!

Maandag 13 juli

We waren vroeg op en konden buiten in de zon ontbijten. Na een uurtje lezen en een gezellig telefonisch babbeltje met mijn vriendin Renée (Ile d’Yeu) fietsten we omhoog naar de oude stad en dronken op het plein koffie bij Cibulka. We genoten opnieuw van al het moois op dit plein: fontein, de barokke plaagzuil (heilige drie eenheid) en de prachtige huizen, waaronder de graftombe van een eeuwenoude invloedrijke familie (huis met twee torens en beelden in het midden) en het ridderhuis met sgraffito schilderingen uit de Renaissance.

Een weetje: een plaagzuil werd in vroegere tijden gemaakt als dank na het overleven van de pest!

Wij dronken onze koffie in de schaduw onder de cascade, zo niet Tinus: die rekte zich eens lekker uit in de zon. Maf beest!

We reden langs de grens van Oostenrijk over de rivier Dyje (tj) of Thaya (Ost.) richting zuidwesten naar Znojmo. Deze stad is op een heuvel gebouwd, heeft historische straatjes en een mooi park. We zagen een Rieker Schoenwinkel. Riekers lopen zo fijn, dus ondanks de vele schoenen die ik heb toch nog een paar sandalen gescoord. John kon in zijn maat en smalle voet helaas niets vinden, maar gelukkig vond hij wel bij Bata mooie leren slippers. Na nog bij het kasteel gekeken te hebben met mooi uitzicht, besloten we verder te rijden.

Bij veel plaatsen staat bij binnenkomst een kartonnen agent met verrekijker. Vandaag hadden we weer een fantastisch mooie route. Dat verveelt nooit! Zo ver het oog reikt korenvelden (tarwe, gerst) maisvelden, zonnebloemvelden, wijnranken en goudgekleurde velden waar de strobalen klaar liggen. Af en toe een bossage en af en toe fruitbomen. En dan ineens lage, groene planten een beetje uit elkaar gepoot. Dit is komkommer of courgette en ook alfalfa (veevoer).

We kwamen langs een mooie camperplaats met alles erop en eraan, toch wilde ik naar de Park4Night bij Thayabrücke Hardegg. We kwamen van hoger gelegen terrein en zagen een oud, maar nog bewoond kasteel. Een middeleeuwse vesting uit 1145 en ligt majestueus boven het gelijknamige Oostenrijkse stadje in de Thayakloof. Kasteel Hardegg is privé-eigendom en is sinds het midden van de 17e eeuw (1658) in handen van de adellijke familie Khevenhüller-Metsch. Ongelooflijk!

Op het parkeerterrein aan de Oostenrijkse kant vlakbij JM Apartments en Gasthaus Thayabrücke hebben wij overnacht. Fantastische plek. Mooi in de bossen langs de rivier de Thaya/Dyje en bij het oude douanehuisje, waar een keurig onderhouden wc is. In het douanehuisje kun je foto’s zien van de festiviteiten toen het ijzeren gordijn viel. Mensen liepen over de zij richel, omdat de wegplaten op de brug ontbraken. Handen reikten naar elkaar door de prikkeldraadversperring.

Dinsdag 14 juli

We gingen een stuk van de ijzeren-gordijn-route fietsen. Ongeveer 40 km. De totale lengte van het ijzeren gordijn is 6.800 km. Het was een hartstikke warme dag. We begonnen aan de Oostenrijkse kant. Vanuit Hardegg door het bos en al direct 5 km klimmen. Door Felling en Riegersburg was het afwisselend dalen/stijgen - een onwijs mooie route - en reden we tussen de uitgestrekte, glooiende akkerbouw velden: maïs, tarwe, gerst, koolzaad, alfalfa en de lagere planten met grote groene bladeren: rabarber, pompoen en courgette (ronde bol die lijkt op een meloen). Tot slot de prachtig in bloei staande zonnebloemen, een gele pracht en tussendoor bossages en meertjes. Bij zo’n meertje bij Freizeitzentrum in Langau hebben we koffie gedronken. Het is een rustig en mooi complex! We hadden pas 15 km erop zitten. Voor ons is dit de allermooiste fietsroute. En leerzaam: steeds met google lens een foto van iets maken en AI vragen wat het is! Al gauw passeerden we de grens om bij Stalky ieder een half liter glas citroenlimonade te drinken. Heerlijk!

Na deze plaats reden we weer door de bossen op een doorgaande weg. In Uherčice is de EU kennelijk één en ander van plan. Het is een leuke, enigszins vervallen plaats. Het bijzondere kasteel met wel 5 binnenplaatsen is aan het afbladderen en nou ja, zo was onze indruk van dit dorp. Inmiddels hadden we 28 km gefietst en was het lunchtijd. Bij Zamecki Hostinec zaten we fijn onder de parasol en nam John goulash en ik een caesar salade. Tot dusver ging het allemaal goed. Tinus zat voor het grootste deel in de kar. Het is echt te warm om naast de fiets mee te rennen. We reden via Vratēnin de grens over naar Drofersdorf. Dit is een idyllisch stadje in de Oostenrijkse deelstaat Neder-Oostenrijk. Het is de enige stad in Oostenrijk die geheel is omringd door een volledig bewaarde middeleeuwse stadsmuur.

Na een rondje door deze iets grotere en mooie plaats vervolgden we onze route. We kwamen pas bij Eibenstein er achter dat we de verkeerde kant op reden. Oeps, tegenvaller. Het was nog zeker 1,5 uur naar Hardegg. En we hadden al bijna 40 km gefietst. Niets aan te doen. We kozen ervoor ten dele dezelfde route terug te gaan. Dus terug naar Langau en via Podmyče door het bos met alweer - maar dit keer de meest komische - grensovergang. Via Felling bereikten we tenslotte onze Clever. Totaal 66 km gereden. Ik had het zo warm dat ik met kleren aan de rivier in gestrompeld ben tot mijn knieën en in deze ijskoude stroom mij heb afgespoeld.

Daarna gingen we naast onze auto bij Gasthaus Thayabrücke een welverdiend biertje drinken. Daar hebben we ook gedineerd. En…. er is een speciaal fietsenrek waar de fietsen opgeladen kunnen worden. Top top! Want van John z’n fiets was de batterij nagenoeg leeg: hij had het grootste deel Tinus in de kar gehad. Chapeau! Mijn batterij stond op 50%.

We hebben daarna languit op een bank naast de rivier gelegen. En ook zijn we even ingedommeld. Wat hebben we het toch weer getroffen met deze uniek mooie plek! Het bleef een plakkerige hitte, dus namen we een koude douche! Daar knapten we van op. Verder rustige avond.

Even extra info over Tjechie:

Tsjechië is historisch onderverdeeld in drie grote landsdelen (Bohemen, Moravië en Silezië). Bestuurlijk is het land opgedeeld in 14 officiële regio's (kraje), inclusief de hoofdstad Praag. Ieder gebied heeft zijn eigen cultuur, geschiedenis en landschappen, van bergachtige natuurparken tot historische steden.

Bohemen (Čechy): Het westelijke en grootste deel van het land. Het omvat de hoofdstad Praag, het Reuzengebergte (Krkonoše) en historische steden zoals Pilsen.

Moravië (Morava): Het oostelijke deel, bekend om zijn wijngaarden, folklore, kastelen en de stad Brno.

Tsjechisch Silezië (Slezsko): Het noordoostelijke deel tegen de Poolse grens, rijk aan industriële geschiedenis en de bergen van Jeseníky.

De specifieke kenmerken en toeristische highlights verschillen sterk per regio. Zo vind je in het westen bekende kuuroorden, terwijl het zuiden ideaal is voor fiets- en watersportvakanties.

Woensdag 15 juli

We gingen op de fiets naar Čížov in Tsjechië, ongeveer 5 km, waarvan de eerste 3 km weer non-stop omhoog. Geen punt: we konden de batterijen weer opladen, dus met maximale ondersteuning scheurden we de berg op. In Čížov is het Monument van het IJzeren Gordijn. Dit is de enige bewaard gebleven en gerestaureerde sectie van de originele grensversperring uit het communistische tijdperk in Tsjechië. Gelegen nabij de Oostenrijkse grens omvat deze plek een authentieke houten wachttoren, een stuk hoog hekwerk met prikkeldraad en een signaalweg. Op de bedrading stond destijds tot 10.000 volt. Bij het informatiecentrum was vooral informatie over de natuur en de dieren.

Terug bij de camper genoten we van onze koffie op een bankje langs de rivier. Daarna gingen we wandelen. Een rondje van ongeveer 4 km via de Oostenrijkse kant naar de hangbrug en terug via de Tsjechische kant over de Thayabrücke. Het ging natuurlijk wel weer vrij steil omhoog! Maar we zijn inmiddels wel een beetje beter getraind. Tinus rende als een dolle heen en weer. Het uitzicht en de bosomgeving zijn weergaloos. Na nog een fruitsalade vertrokken we weer! Dit was echt één van de beste zo niet de allerbeste plek tot nu toe.

Na de wandeling reden door Neder Oostenrijk naar Opper Oostenrijk om daar weer de grens over te gaan naar Tsjechië. We blijven in superlatieven schrijven, maar ook hier is sprake van oneindig mooi landschap. Vanuit Hardegg reden we via Langau, Geras, Eibersberg, Karlstein an der Thaya, Dobersberg, Eisgarn, Lischau naar Kemp Hejtman in de plaats Chlum u Třeboně. Dat was wel even slikken. Een massa gebeuren (tenten, caravans, vakantiehuisjes e.d.), gelegen aan het grote meer Hejtman. Enfin, we blijven hier voor één nacht en ik heb heerlijk gezwommen! Een tweede indruk: heel veel echte kampeerders, dus gezinnen in tenten met voortent en koken op kleine pitjes. Kinderen die vrij kunnen spelen. Het meer heeft vele instapplekjes tussen het riet langs de oever. Hierdoor begrijpen wij de goede reviews! Bovendien is deze accommodatie erg goed voor mijn ego: voel me ineens superslank!

John is geen zwemmer onder de 35°, maar een siësta deed hem goed.

Donderdag 16 juli

Eerst zwemmen, ik was de enige. Het hele grote meer voor mij! Daarna koud douchen (was een muntje vergeten). De rest van de ochtend relaxen. Begin middag een lange wandeling met Tinus die daarna af ging koelen in het meer. Ik koos nogmaals voor de koude douche.

Onze rit door Zuid Bohemen was zoals iedere tocht de laatste weken weer zo ontzettend mooi. Het begon met links en rechts uitgestrekte akkerbouw, maar al gauw werd het natuur met af en toe stukken grasland. In Oostenrijk hadden we geen vee in de wei gezien. Hier in Tsjechië lopen er wél koeien in de wei. De weilanden zijn vaak open dus geen hek afzetting. Ook op deze dag ontgaat mij het begrip overbevolking. Eindeloze bossen met allerlei soorten bomen. Af en toe een pittoresk dorpje, vaak met in het centrum een kapel langs de doorgaande weg. En verder trokken we door de uitgestrekte natuur waar nauwelijks een huis is.

De route ging via Majdalena, Trebon, Cesky Krumlov aan de Moldau (hier zijn we ooit met de kinderen geweest), Prachatice, Volary, Houzna (drukke sluiproute - stuk korter) naar Rasnice en bij Strazny de grens over naar Duitsland. Nog een klein stukje via Freyung naar Kalteneck (Hutthurm). Een gratis parking naast de rivier de Ilz (zijrivier van de Donau). De stoelen buiten gezet en ik natuurlijk direct de rivier in. Het water is hartstikke helder en de temperatuur is super! Ik heb geruime tijd in de stroming gelegen, mij vasthoudend aan een kei. We hebben tot laat buiten gezeten. Ook deze plek is zo mooi: stil, groen, water…. Wat wil een mens nog meer!

Vrijdag 17 juli

We hebben een wandeling van ongeveer 11 km gemaakt. We konden over de spoorlijn lopen (lekker vlak), maar nee: toch over het bospad met meerdere hellingen. Het bos is echt heel mooi door afwisseling van naaldbomen met oude loofbomen met struiken en stukken gras. De wandelroute ging naar Fischhaus. Hier kwamen we ook weer een “Grenz Punkt”. tegen. Deze markeert de historische grens tussen het Keurvorstendom Beieren en het Prinsbisdom Passau. Hopla, kan bij al die andere grensposten!

Bij Fischhaus gingen we de brug over. Direct na de brug is een restaurant, maar die ging pas in de namiddag open. Ook hier is een hele mooie Park4Night plaats met sportapparaten, afkoelen in de rivier en twee dixies + een koude douche voor de sporters. We wandelden via de andere kant van de rivier Ilz terug. De terugweg (deel van route Goldsteig 660 km lang) was een stuk vlakker. Op enig moment zagen we bij de bomen een ree grazen. Is toch iedere keer weer bijzonder. Alvorens te vertrekken ging ik toch nog even baden in de rivier. Wat een genot!

We namen een iets te landelijke route via Windorf over de Donau (Marienbrücke Vilshofen) door Waizenbach, Walchsing, Uttigkofen, Ammersdorf, Johanniskirchen, Hertzenberg, over rivier de Inn, Maurberg, Engelsberg, Deisenham, Trostberg over rivier Alz naar het eindpunt in Baumberg: “Laufenau Naturschutzgebiet und Liegewiese". Ook hier hebben we een super gave plek met ook weer openbare, zeer schone toiletten. We deden direct badkleding aan en gingen naar de rivier. Maar eerst kwamen we langs “Das Buchenwald Gedenken”. Dit heeft niets te maken met concentratiekamp Buchenwald bij Weimar, maar verwijst puur naar het bosgebied waarin de slachtoffers van de Napoleontische oorlogen destijds zijn begraven. Na de Slag bij Hohenlinden in december 1800 diende het nabijgelegen klooster Baumburg (nu bierbrouwerij) als militair lazarett. Het is dus een gedenkplaats voor een historische militaire begraafplaats uit het jaar 1800, maar ook voor de soldaten uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog die ver weg gestorven zijn. Er staan vele houten kruisen met naam, foto, jaartal van overlijden, leeftijd en soms nog een verhaal. Nog steeds wordt “Die Schlacht bei Hohenlinden” op 3 december 1800 herdacht met als belangrijke organisator de lokale veteranenvereniging Altenmarkt a.d. Alz. Deze vereniging, die zichzelf als vredesvoorvechter beschouwt, is opgericht in 1826 en is daarmee één van de oudste in haar soort.

Maar we gingen zwemmen, dus nog 5 minuten verder lopen en daar zagen we hoe mensen ergens de rivier ingingen, zich mee lieten drijven tot een punt waar je makkelijk het water uit kunt komen. Dat gingen wij ook doen. En ja hoor: John lag als eerste in het water. Hij bleef op dezelfde plek door tegen de stroom in te zwemmen. Ik ging heerlijk met de stroom mee en wandelde daarna weer terug naar John en Tinus.

Na ons water plezier legden we onze handdoeken op het enorm grote grasveld (Liegewiese). Hier is een beachvolleybal plaats, fitnessapparatuur en een bar. Honden toegestaan, maar aan de lijn. We zijn een tijdje ingedommeld. Terug in de Clever gegeten en toen nog met de fiets naar het kloostercomplex van Altenmarkt waar o.a. een orgelconcert gaande was, verder het plaatsje verkend en natuurlijk een stop bij het lokale “Eiscafé” in Altenmarkt. Nog een slokje voor het slapengaan, toen een zeer bezorgd ogende man onze aandacht vroeg. Zijn vrouw was al meer dan 3 uur weg met hond en haar auto stond bij onze bus geparkeerd. John nam de zaklamp en is mee gaan zoeken. Het was inmiddels 23.00 uur. Enfin, gevonden en niets ernstigs.

Zaterdag 18 juli

Volgende boek uitgelezen en voor het ontbijt gingen we tegen de stroom in zwemmen. Tinus hield het heel verstandig bij pootjes baden. Het was weer genieten. En tot mijn stomme verbazing waren er maar een paar mensen. Ook toen wij om 12.30 uur vertrokken was het hier super rustig. Dat was gistermiddag wel andere koek.

We reden naar Grossweil en kwamen o.a. langs de Chiemsee, het grootste meer van Beieren. Dit wordt vanwege haar enorme oppervlakte van 80 km² ook wel liefkozend de 'Beierse Zee' genoemd. Het groene Beieren met haar golvende landschap met steeds op de achtergrond de sterk aftekenende hoge Alpen. Dat is altijd weer een fascinerend gezicht. Dit keer namen we wel de snelweg. Bij Bad Tölz konden we grijs en zwart water lozen en de laatste buitenlandse boodschappen doen. We stopten bij een leuk ogend echt Duits hotel/restaurant in de kleine plaats Ramsau. Daarna naar de bekende “kroeg” waar Hubert en Didi de F1 kwalificatie volgen.

We blijven nog een paar dagen bij Didi, het oudste zusje van John en haar man Hubert en dan zijn we woensdag waarschijnlijk weer thuis.

Je kunt wel stellen dat wij deze reis grensoverschrijdend bezig zijn geweest! Naast alle grenzen die we met de auto passeerden: Nederland - Duitsland - Tsjechië - Polen - Slowakije - Oostenrijk - Beieren en meerdere malen Tsjechië - Oostenrijk zijn we ook lopend en op de fiets vele malen de grens van het IJzeren gordijn overgegaan. Op de gekste plekken o.a. op een fietspad in het bos kwamen we “Achtung Staatsgrenze” tegen of "Achtung Staatsgrenze Flussmitte “. Wat is midden Europa toch waanzinnig mooi! Prachtige natuur - niet te beschrijven zo mooi! We zijn inmiddels wel uitgekeken op al die maïs- en korenvelden, maar van de afwisselende vergezichten in krijgen we nooit genoeg.

GrossWeil (bij Didi) en naar huis

We waren nog een paar dagen bij Didi in Grossweil (Beieren) op bezoek. Hebben daar nog een mooie fietstocht gemaakt en bij de Schmied von Kochel de F1 en de finale WK Voetbal gekeken. Woensdag 22 Juli zijn we naar huis gereden.

Was een mooie reis en we gaan vast en zeker terug naar deze mooie streken.

Page updated

Google Sites

Report abuse