Hegra kvæði

I. Um sameign óminnishegrans og Óðins kóngs, eður annarra höfðingja í heiðnum dómi.

1. Óðinn kóngur Ása var

afguð Norðurlanda;

fegurð kraft og kænsku bar,

kúnstir vítis-fjanda

nam yfir mennska menn;

vakti drauga, deyfði sverð,

deildi sigurinn,

marga dýra mynd og gerð

mátti taka' í senn.

2. Galdur Óðins sagður samt

sjónhverfingar vóru;

náttúru brögð með byrgðan skammt

blönduð viltu stórum

heiðinn heimsku-lýð;

hugar áköf illska með

efldi töfra hríð

en fjandmönnum var frelsið léð

frekt á þeirri tíð.

3. Helst ég eina tek hér til

töfra kúnst, sem Óðinn

viss' að æfa', og vinna spil,

við það byrja ljóðin:

hann í hyggju-tópt

anda vonda þekkti þá,

er þustu' um jörð og loft;

margar þeirra myndir sá

muggulegar oft.

4. Til þín heimti' um hauður og salt

Herjans muni púka,

sigraði þá og sendi' of allt,

sína vild að brúka;

einn var þeirra þó,

sem Óðin sjálfan yfirsteig,

og að honum drjúgum hló;

þannig vonskan gjörir geig

og gikkar klóka nóg.

5. Fugls í líki ljótur ár,

líkur gráum hegra,

birtist Óðni bragða hnár,

buðlung fýsilegra

hvatti teyga til,

að Hvítbjörgum þá hilmir sat

heitt við kvenna spil,

honum mjöðinn Gunnlöð gat

gefið og meira í vil.

6. Fuglinn þessi flaug þar að

flatmaganda Grími;

drukkinn varð hann strax í stað,

steig í heila svími,

villti minni' og vit;

að vöngum fuglinn vængjum sín

vafði' og gjörði þyt;

öðlings við það orka dvín,

allan missti lit.

7. Þannig datt í drauma geym

djúpt, en hegrinn vissi,

að Suttúngur mundi sækja' hann heim,

svo þar lífið missi;

fyrir því fljúga nam

út úr höll, en Óðinn svaf

allt að nóni fram;

Suttúngs dóttir dúrnum af

daufan vakti gram.

8. Segi' eg ekki söguna fleir'

segja kann hún Edda,

þó skal yðr minna' á meir

munnligt hjalta-gedda

þess loft-anda list,

áfengum sem yfir býr

öldri' og höfuðin bist

fjöðrum sínum fangin lýr

og falsar hjörtu þyrst.

(Kvæðið er í heildina 59. erindi)