Langar mig í lífshöll

1. Langar mig í lífs höll,

leiðist mér heims ról.

Hér er sorg og eymd öll

en hjá guði nóg skjól.

Læt eg hjartans leikvöll

líta uppá Guðs stól

þar sem eilíf er sól.

2. Hér í heimi er völt vist,

veitist mörgum súrt brauð,

eins er maður og eik hrist

sem á stríðir stór nauð.

Í dag hefur heims lyst,

hylur á morgun jörð rauð.

Þá er sess og sæng auð.

3. Veraldar vols prís,

veitist mörgum heims skraut

sem á hálan hafís

ef hittir ekki lífs braut.

Dauði er hvörn dag vís,

djúp er undir hels laut.

Á móti drífur mörg þraut.

4. Veitist margri vols þjóð

villuþoka og stórt grand

á hyldjúpri hafslóð

ef hittir ekki á rétt land.

Vofrar aðra vegslóð

villuflokka í bland

yfir urð og aursand.

5. Gjörður eftir Guðs mynd,

gefin manni er sál.

Heimur, djöfull, hold, synd

henni bruggar vont kál.

Gengur fram sem göld hind,

girnist margur heims prjál.

Það er henni þó tál.

6. Sinntu ei um það, sál aum,

sittu kyr við Guðs borð.

Hjá þér leið þú heims glaum,

hann er mörgum lífs morð.

Synda af þér stattu* straum,

styð þig fast við Guðs orð

heims yfir helstorð.

7. Þar til að þú sér

þá ena fögru Guðs borg,

gullmúrum glæst er

og gimsteinar um* torg.

Þjóð hvör sem þar er

þvegin er af syndkorg.

Þá er úti öll sorg.

8. Þá er horfið heims fár

himneskum borglýð,

hungur, fátækt, sótt, sár,

synd, dauði, myrk hríð.

Þúsund full þar ár

þykir eins og dags tíð.

Þá er úti allt stríð.

9. Þar mæðir öngvan mein neitt,

manni er ekki líf valt.

Þar er öngvum of heitt,

ekki heldur of kalt.

Þar er engin þjóð þreytt,

þar er fólkið ungt allt,

ólamað, óhalt.

10. Ljómandi ljós er

lífsins þar eik ein,

aldin gæðin á sér,

ilmandi hvör grein.

Vaxa á henni vínber,

við þau lifa* þjóð hrein.

Hún græðir hvört mein.

11. Ljómandi lífs byggð

lögmál er ei* sett,

öngvum veitist ein styggð,

allt gengur til rétt.

Þar sést ei ljót lygð,

líður enginn neinn prett.

Guðhrædd er hvör stétt.

12. Gleðiríkur gagnskær

Guðs borgar kóngs her,

þjóðir allar þekkt fær,

þar hvör annan glöggt sér.

Bræður, vinir, börn kær

er burt fóru af heimi hér,

þeirra samtal sætt er.

13. Æ, hvað gleðin er stór

öðlast slíka kóngs vist

sem sú eikin græn grór,

gull ber á hvörn kvist.

Þar hljómar hvör kór

með himneska sönglist.

Allir lofa einn Krist.

14. Þá sé eg við þinn stól,

þig, drottinn, Guð minn,

og þá ljúfu lífs sól,

lausnarann, son þinn.

Hef eg mig í hans skjól,

hann breiðir faðm sinn.

Hjartað gleðst þá hann finn.

15. Er eg þá glaður æ, æ,

æ, Jesús, Jesús,

þegar eg þinn faðm fæ,

fæ, Jesús, Jésús.

Hósíanna, hæ, hæ,

heppinn er eg, Jésús,

þá eg sé þig og þitt hús.

16. Sálin leikur mín, mín,

mín, Jesús, Jesús,

í friðarfaðmi þín, þín,

þín, Jesús, Jesús.

Yfir mig allan skín, skín,

skín, Jesús, Jesús

náðarnafn þitt, Jesús.

17. Eg þakka þér, þér,

þér, Jesús, Jesús.

Þú hefur verið hjá mér

í heimi hér, Jesús.

Mig frá djöfla dróst her,

drottinn minn, Jesús.

Eg á þig, Jesús.

18. Þá sé eg þig, þig,

þig, Jesús, Jesús,

þú sem leystir mig, mig,

mig, Jesús, Jesús.

Heims yfir helstig

hjálpa þú mér, Jesús.

Þá kemst eg í þitt hús.

19. Sú höll er herleg

sem hefur gleði og öll föng,

ferköntuð fríð mjög,

finnst þar engin stund löng,

þrjú hlið á hvörn veg,

hafa englar þar söng

um hennar öll göng.

20. Sálin af sorg þreytt

sér, Jesús, písl þín.

Ljómandi ljós eitt

leiftrar um önd mín.

Baðsveiti og blóð heitt,

beiskur dauði og sár pín

um eilífð þér á hrín.

21. Láttu* mig iðka orð hrein

og elska* nafn þitt

lífs á meðan æð ein

um þökk er brjóst mitt.

Af mér taktu öll mein

og dauðans kvöl stytt,

svo er minni sál fritt.

22. Heilagir herrans

hásætið kring stá.

Syngur allur sá krans

sætasta gloríá.

Englar gefa eins ans,

amen, amen, já, já.

Drottins sé dýrð há.