Jón Þorsteinsson

(Til baka í íslensku skáldin og þjóðlögin)

Jón Þorsteinsson (f. 1570. d. 1627). Fæddist á Húsafelli í Hálsasveit. Kallaður Jón Píslarvottur þar sem hann var veginn í Tyrkjaráninu árið 17. júlí árið 1627. Hann var prestur á Húsafelli í Hálsasveit, seinna á Torfastöðum í Biskupstungum en að lokum í Kirkjubæ í Vestmannaeyjum. Hann var mikilsvirt sálmaskáld og margir sálmar enn mikils metnir. Jón var góður ræðumaður en mjög strangur við sóknarbörn sín. 

Sálmar Jóns Þorsteinssonar:

1. Að iðka gott til æru - Upphaf: „

2. Af djúpri hryggð ég ákalla þig - Upphaf: „

3. Af hjarta öllu ég heiðra guð - Upphaf: „

4. Árið nýtt nú á - Upphaf: „

5. Bæn mína heyr þú herra kær - Upphaf: „

6. Hvar mundi vera hjartað mitt - Upphaf: „

7. Hörmung mitt hjarta stangar

8. Lofið guð lofi hann hver sem kann - Upphaf: „

9. Lofið guð ó lýðir göfgið hann - Upphaf: „

10. Minn munnur syngur - Upphaf: „

11. Nafn þitt jesú ég elska heitt - Upphaf: „

12. Rís upp drottni dýrð - Upphaf: „

13. Um eptirlangan eilífs lífs - Upphaf: „Hjartans langan eg hef til þín." Sálmur með bragarhætti sem líklega var notaður í gleðinni á vökunóttum

14. Önd mín og sála upp sem fyrst - Upphaf: „Önd mín og sála upp sem fyrst." Í Melódíu