Að iðka gott til æru

1. Að iðka gott með æru

æðstum kóngi himnum á,

burtför skal barni kæru

búin vera sínum frá.

Sé þér fritt

so vel megir.

Sorgin mitt

hjartað beygir,

blessist þitt

áform, orð og vegir.

2. Ó, haf hér, elsku niðji,

aðskilnaðar dýrleg þing,

sterkan sprota sem styðji,

stálspegil og tryggðahring.

Fæ eg þér

það í hendur.

Þú frá mér

burt ert sendur,

hvar sem fer

haf þó sért ókenndur.

3. Við náðaheit þess hæsta

hvörn dag styð þú líf og sál.

Velgengnin veitist stærsta,

vegferðin þó sýnist hál.

Frábær dýr

frægðarverja

fjandmenn lýr

sem á herja.

Tryggur býr

þú við hættu hverja.

4. Þér fyrir sjónir settu

sérhvörn daginn Guðs lögmál.

Glögglega þar að gættu

Guði þjóni líf og sál.

Hlýðnin er

offrið mesta.

Ást á þér

Guð mun festa,

ef þú fer

braut lögmálsins besta.

5. Hafðu og hringinn góða,

hendi tak hann aldrei af,

þann sem hjálpræðið þjóða

þér og mér til eignar gaf.

Ástarrót

herrans hreina,

hún er bót

allra meina,

þar á mót

þú munt gæðin reyna.

6. Í Danmörk út ert sendur

Orðið Guðs að læra vel.

Hæstum Guði í hendur,

hjartabarn mitt, eg þig fel.

Sjálfur á

sjó og landi

sé þér hjá,

forði grandi

til og frá,

í friðnum þig leiðandi.

7. Burt frá foreldrum sínum

fór Jakob, útlenur var,

en Drottinn hélt með honum,

hann gjörði auðugan þar.

Jakob hét

honum að þjóna.

Hjartað lét

á hann vona,

eg þér set

soddan reglu eina.

8. Hann hreppti lukku langa

landi annarlegu á.

Guð láti þér so ganga,

geymi hann þig til og frá.

Gá þú hans,

hann þín gæti,

himnaranns

þenk á mæti

föðurlands

friðar öðlist sæti.

9. Eins og Guðs engill leiddi

yngri Tóbíam frá og til,

gjörvallan veg hans greiddi.

Gekk honum þá allt í vil.

Unni hann þér

þess hins sama,

þú sækir

góðan frama

hvar þú fer,

hann þig virðist geyma.

10. Með Ísraels almúga

út í sjóinn gaf hann sig,

eins virðist nú hans auga

á hafinu að vakta þig

og alla þá

þér með fara,

þeirra á

leið bívara,

glaður sjá

land og landsins skara.

11. Ó, Drottinn, í því landi

iðulega gæti þín,

forði við glæpagrandi,

geymi þig frá allri pín.

Þér sé tjáð

sæmdin sanna,

sért í náð

Guðs og manna.

Allt þitt ráð

efli Guð himnanna.

12. Minnstu og móðurráða

með þeim heitu tárum þrykkt.

Það horfir þér til náða

þráfalt ef athugar slíkt.

Hennar bæn

hvörn dag skeður,

heit og græn

tárum meður.

Hjartans væn

herrans náðin gleður.

13. Hún biður herrann góða

að hjálpa þér fyrir líf og sál,

að vernda þig frá voða,

verkin blessa þín og mál.

Far af stað

friði í sönnum,

flykkist að þér

blessan hrönnum.

Finndu náð

fyrir Guði og mönnum.

14. Ó, það mín augu fengi

aftur þig með gleði að sjá.

Mætti eg lifa so lengi,

lofa mundi eg Drottinn þá.

Farðu úr

faðmi mínum,

faðmi þig trúr

Guð með sínum

verndarmúr.

Á vegi sé hann þínum.

15. Ó, hjartans elsku niðji,

eg fel þig í Drottins hand,

heim og heiman þig styðji,

hjálpi þér um sjó og land.

Sonarkind

sæmd átamin,

sjáist þinn

réttur framinn.

Góður minn,

Guð blessi þig.

Amen.