Þorrablótskvæði úr handritasafni Jóns Borgfirðings, áður óséð:
Hún Freyja blíð,
sem glæðir ástar ....... hjá heimsins lýð,
frá Heklugjá
nú komin er úr karlmannsleit og Holberg hjá
Recitativ:
So salur hennar Sessrýmnir alskipaður hýreygum, brosljúfum og haddprúðum Freyjum
Og sjálf hún hefur sótt sér Óð
og sinnt ei því , hvað mælti þjóð
um meyjar „móð"
Hún lærði margt,
á leiðinni' yfir Hekluhnjúk, og hraunið svart,
því þar hún sá,
að ást og fegurð heimskingja' eiga' á frelsi' að fá.
Recicativ:
Hún hrisstir því af sjer vanans fornfálegu hlekki og knýr hljómstrengi hjartnanna til að enduróma hennar eigin þrá: jafnrétti.
Og þótt hún hjarta fyndi bönd
hún dingla vill með frjálsi hönd
sem ljósið lönd.