Leitar mín í ljóðum frekt

Leitar mín í ljóðum frekt er afmorskvæði og vikivakakvæði úr pappírshandriti frá árinu 1672. Lagboðinn er fenginn úr Brúðkaupskvæði Ólafs Indriðasonar frá Kolfreyjustað (f. 1796. d. 1861)

Fyrirsögn: 

Eitt kvæði/ Leitar mín í ljóðum frekt

Lagboði: 

Ekki vitað. En líklega lagboðar á borð við Agnesarkvæði og Brúðkaupskvæði eftir síra Ólaf Indriðason á Kolfreyjustað (f. 1796. d. 1861)

Höfundur: 

Ókunnur

Kvæðagrein:

Afmorskvæði; Vikivakakvæði; Vikivakar; Íslensk þjóðkvæði

Kvæði undir sama bragarhætti: 

1. Agnesarkvæði - Upphaf: „Í þann tíma ríkti í Róm/ ræsir einn á láði." Eftir Þorvald Magnússon (f. 1670. d. 1741). Íslenskt söguljóð

2. Annálskvæði - Upphaf: „Gefst hér mörgum skemmun skýr," Eftir Guðmund Bergþórsson (f. 1657. d. 1705)

3. Brúðkaupskvæði - Upphaf: „Gefið mér í staupið strax/ stirðan háls að væta." Eftir síra Ólaf Indriðason á Kolfreyjustað (f. 1796. d. 1861). Brúðkaupskvæði

4. Heimspekingaskóli - Upphaf: „Þegar fólki er þannig vart." Eftir Guðmund Bergþórsson (f. 1657. d. 1705).

5. Margrétarkvæði - Upphaf: „Svo er skrifað suður í Róm." Þetta kvæði er kaþólskt, ort löngu eftir siðaskipti. Höfundur ókunnur. Íslenskt söguljóð

6. Minningarkvæði um Jón Arason og sonu hans - Upphaf: „Margir hafa þá menntanægð/ menn í þessu landi." Eftir Ólaf Tómasson á Hafgrímsstöðum (f. 1532. d. 1595)

7. Varla má þér vesælt hross - Upphaf: „Varla má þér vesælt hross." Eftir síra Jón Þorláksson á Bægisá (f. 1744. d. 1819). Hestavísa.

Heimild/kvæðið á prenti: 

Íslenzkir vikivakar og vikivakakvæði, 1894, bls. 265.

1. Leitar mín í ljóðum frekt

lindin frænings palla;

fögur orðin fá mann blekkt,

fjarlægur er ég því valla

að unna, þöllin, þér.

Þar bið ég víki þjóðir að

þær sem heyra og sér,

hvort ég má reiða mig upp á það,

að þú viljir unna mér.

2. Þó mér gangi gleðin til alls,

gaman er okkur báðum,

þekki ég valla kvenna kalls;

klókar eru þær ráðum,

en ungur að ég er.

Ég hef ekki átt að venjast því

hún veiti blíðu af sér.

Er ég því orðinn efaður í,

hvort unna viltu mér.

3. Það er flapur munnsins margt

sem mjög er hjartanu fjærri.

Verða má það, vífið bjart,

að vera mun annar kærri

í þankanum á þér.

Út er genginn einhvörn stað,

annar með þér fer;

orðafjöldinn þá er það,

að þú viljir unna mér.

4. Sæmilegana silkilín,

segi ég það eftir vanda,

það er næsta meining mín,

að muni svo mega að standa

allt hvað kallsað er.

Hýra fel ég á herrans vald,

hvörnin sem það fer.

Þú munt öðrum ástarhald

ætla heldur en mér.