Það hefur ekki verið tilgangur minn með þessari síðu minni að hleypa að pólitískum andmælum, en ég get ekki orða bundist og geri því undantekningu:
Hvað er að ske í þessu þjóðfélagi okkar?
Vegna síðustu frétta af eigingirni alþingismanna, sem ætla sér óhóflega hækkun á launum og lífeyris “sérréttindahópa” innan alþingis. Þá datt mér í hug þau orð sem ég lét falla í eyru eins alþingismanns fyrir nokkrum árum eftir fund í félagi Sjálfstæðismanna á Sigló, eftir orðarimmu okkar á milli, vegna yfirlýsingar sem hann lét falla í fjölmiðli og mér mislíkaði, þar sem ég vissi að hún var röng.
Í hita leiksins lét ég þau orð falla; “Að í mínum huga sætu 60 glæpamenn á alþingi”
Hann svaraði að bragði; “Veistu ekki að þeir eru 63?” Ég svaraði; "Þeir eru 60 í mínum huga, en það eru þrír heiðarlegir".
Aftur svaraði þingmaðurinn, þá með spurningu; “Og hverjir eru þeir?”
Og ég svaraði um hæl; “Þú ert ekki einn af þessum þrem, það er ég viss um.”
Og enn aftur, leitar að mér sama spurningin. Eru þessir menn heiðarlegir og sjálfum sér samkvæmir?
Það vantaði ekki orðaflauminn þegar þessir sömu menn gagnrýndu sérhagsmunahópa innan fjármálageirans um fégræðgi og svívirðu. (sem að mínu mati var réttlát gagnrýni)
En núna er það sérhagsmunaklíkan á alþingi, sem telur sig yfir almúgann hafinn og vill skammta sér gullmolum en almenningi brauðmolum, - til að halda við “stöðuleikanum” eins og þeir segja svo oft.
Nei þeir virðast halda að þeir séu einhversstaðar allt annars staðar en á meðal almúgans.
Fyrir 12 árum rúmum í kosningabaráttu, lét Davíð Oddsson þau orð falla að Sjálfstæðisflokkurinn stefndi að því á komandi kjörtímabili, kæmust þeir til valda (vinsælt orð: “stefndi” og auðvelt að svíkja.) að ellilífeyrisþegar gætu lifað mannsæmandi lífi af ellilaunum sínum.
Ekki urðu ellilífeyrisþegar varið við miklar breytingar til hækkunar á viðkomndi kjörtímabili og í sumum tilfellum fylgdu ellilaunin ekki einu sinni verlagsþróun.
Og um það bil, 12 árum síðar eða fyrir síðustu kosningar, hækkuðu ellilaunin nokkuð, (en ekki nóg) og ekki af frumkvæði Davíðs eða ríkisstjórnar hans, heldur vegna mikils þrýstings frá eldri borgurum.
Ennþá geta ellilífeyrisþegar vart lifað mannsæmandi lífi af ellilaunum sínum, sem og ríkisvaldið notar allar leiðir til að rýra vegna þess, ef viðkomandi fær einhverjar krónur annarsstaðar frá.
Varamaður á þingi, sem situr samtals nokkrar vikur, fær hærri lífeyrir frá ríkinu bara fyrir það eitt að mæta þar, en sumir ellilífeyrisþegar fá til baka af þeim krónum sem þeir hafa áður greitt til almannatryggingakerfisins.
Þeir hugsa um hvorn annan þessir sérhagsmunahópar. Þetta virðist stefna í hálfgert “bananaríki” hjá þessum sem hafa verið kosnir á þing, og var trúað fyrir landinu “Svei skít” segir máltækið.
Um þær tölur og uppæðir sem báðar sjónvarpstöðvarnar birtu í gærkveldi, sem og almenningur hefur risið upp á móti. Segir einn flutningsmanna í viðtali að viðbrögð almennings við tillögunum sé byggður á misskilningi.
Ef það er fullyrðing og trú allra flutningsmanna, þá má ætla að þeir telji almenning svo heimskan, að það megi telja honum trú að svo sé og þá í leiðinni að sá hluti alþingismanna sem þegar hafa lagt blessun sína yfir þetta, sé eins heimskur sem þeir ætla almenning vera, þessar tölur segja sitt um álit þeirra á kjósendum sínum.
Kannski er Ögmundur Jónasson einn af þessum "3" heiðarlegu?
Nei alþingismenn, látið ekki kenna ykkur við ótýnda þjófa, þið getið hækkað laun ykkar umtalsvert, þegar þið hafið komið því í kring með lögum að hinir lægst launuðu og ellilífeyrisþegar, þurfi ekki að lepja dauðann úr skel eins og margir þurfa að gera í dag.
Og framkvæmið með lögum einn lífeyrissjóð allra landsmanna, þar sem allir sitja við sömu kjör og skyldur, ekki hugsa um ykkur sjálfa fyrst, látið jafnt yfir alla ganga.
Steingrímur.