Vorkvæði

1. Tinda fjalla,

áður alla

undir snjá,

sín til kallar sólin há,

leysir hjalla,

skín á skalla,

skýi sem að brá

og sér fleygði frá.

2. Tekur buna

breið að duna

björgum á.

Græn því una grundin má.

Viður hruna

vatna funa

vakna lauf og strá.

Seinna seggir slá.

3. Snjórinn eyðist,

gata greiðist.

Gumar þá,

ef þeim leiðist, leggja á,

hleypa skeið

og herða reið

og hrinda vetri frá. -

Hverfur dimmu dá.

4. Prúðir sækja

lón og læki

laxar þá.

Sumir krækja silungsá.

Veiðitækir,

sporðasprækir,

spretti hörðum á

fjalli fýsast ná.

5. Fjaðraléttir

flokkar þéttir

fugla þá

synda ettir sumará,

eða mettir

strönd og stéttir

stika til og frá,

kæta loft og lá.

6. Ærin ber

og bærinn fer

að blómgast þá.

Leika sér þar lömbin smá.

Nú er í veri

nóg að gera,

nóttu bjartri á

hlutir hækkað fá.

7. Grænkar stekkur.

Glöð í brekku

ganga kná

börnin þekku bóli frá.

Kreppir ekki

kuldahlekkur,

kætist fögur brá,

búa blómum hjá.

8. Rennur sunna.

Sveinn og nunna

sér við brá.

Sízt þau kunna sofa þá.

Sælt er að unnast.

Mjúkum munni

málið vaknar á,

fegurst höldum hjá.

9. Ekkert betra

eg í letri

inna má.

Svo er vetri vikið frá.

Uni fleti

hver, sem getur,

heimskum gærum á.

Önnur er mín þrá.