Ísland

Ísland eða Enginn falli ærugalli er kvæði eftir Grím Thomsen (f. 1820. d. 1896). Kvæðið var sungið í tvísöng áður fyrr. Kvæðið er undir sama bragarhætti og hin alkunnu drykkjuvísur Krúsarlögur kveikir bögur.

Fyrirsögn:

Ísland

Lagboði:

Íslenskt tvísöngslag

Höfundur:

Grímur Thomsen (f. 1820. d. 1896)

Kvæðagrein:

Tvísöngvar; Ættjarðarkvæði
Kvæði undir sama bragarhætti:

Krúsarlögur kveikir bögur - Upphaf: „Krúsarlögur/ kveikir bögur/ og kvæðin smá." Sagðar vera eftir Ólaf Einarsson prest og skáld í Kirkjubæ í Hróarstungu (f. 1573. d. 1651)
Til Apollons - Upphaf: „Um hvað biður/ óðarsmiður/ Apollín." Eftir síra Jón Þorláksson á Bægisá (f. 1744. d. 1819)
Tinda fjalla - Upphaf: „Tinda fjalla,/ áður alla/ undir snjá." Eftir Jónas Hallgrímsson (f. 1807. d. 1845)
Útilegumannavísur - Upphaf: „Blundar lúinn/ byggðarmúgur/ beðjum á." Eftir síra Matthías Jochumsson (f. 1835. d. 1920)

Heimild/kvæðið á prenti:

1. Hún er fögur

með fannakögur

og fjallabrún,

hamra, gjögur,

holt og tún;

um nes og ögur

óð og sögur

og aldna rún

göfug geymir hún.

2. Hvort sem flytur

fjúkin bitur

frost um ból,

eða glitar

grundir sól,

hörð og vitur

háleit situr

hún við norðurpól

segulsteins á stól.

3. „Enginn falli

ærugalli“

á hana þá.

Bæjum allir

bölvi frá.

Eilífra fjalla’

á ofurstalli

uni gyðjan há,

heið og björt á brá.