Ísland með ermahnöppum

1. Íslenzkan með ermahnappa,

af því sumir lófum klappa,

segistu hafa frændi! frétt,

hofmenn þykjast hvörgi skilja

hvað þau glingrin segja vilja;

hnútinn þann eg leysi létt.

2. Hattrinn frúar feyknarligi,

furðar mig þeir nefna' hann eigi,

fyrir laungu lagðan af;

fyrst erma-silfrið allir þekkja,

ei vill hún því stázi hnekkja,

sem landið henni leyfði' og gaf.

3. Er hér fleira falið undir,

fræða skal eg menn og hrundir,

lánuðum hatti hreykjum nú;

það er merki fyrri frægðar,

fornra dyggða' og aura nægðar;

þér mun líka þýðing sú. 

4. Erma glíngrið annað þýðir,

úlfliðina blöðin prýðir,

málmr hnappa' og látúns lauf;

hérmeð skal hún heilsa grami

hér er allr landsins frami;

hyggjan sjálf er dumb og dauf.

5. Islenzkunnar ermahnappar

eru hennar litlu kappar,

dínglandi' hennar höndum á;

í lopti glampa laufin hánga,

ljúflíngarnir allteins pránga

og lukku-hjólið láta gá.

6. Þeirra vit og líkams læti

leikr samt á völtum fæti,

stopult mjög í storminum;

Islenzan má þegja' og þakka,

það er nóg hún fær að smakka

stækan reyk af réttunum.

7. Aura litla forðild færir

fylkis til og arma hrærir,

biðr hann að virða vel,

reiðst mér ekki' eg fell til fóta,

föður þíns mig láttu njóta;

ekki' er gylfi gull í skel.