Hrafna-hróður – eðr erfis-drápa eptir Litla-krumma, sem var hrafn á vöxt við dúfu, er fannst í Viðey og dó þar veturinn fyrir jól 1753
Fyrirsögn:
Hrafna-hróður
Lagboði:
Íslensk þjóðlög
Höfundur:
Eggert Ólafsson (f. 1726. d. 1768)
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Hrakfallabálkur - Upphaf: „Hjöluðu tveir í húsi forðum/ hlýddi ég gjörla þeirra orðum." Eftir síra Bjarna Gissurarson í Þingmúla (f. 1621. d. 1712)
Í Vestmannaeyjum björg ei brestur - Upphaf: „Í Vestmannaeyjum björg ei brestur." Eftir Bjarna Thorarensen (f. 1786. d. 1841) (Lag: Það sama og við Kláusarvísur)
Ísland með ermahnöppum - Upphaf: „Íslenzkan með ermahnappa/ af því sumir lófum klappa." Eftir Eggert Ólafsson (f. 1726. d. 1768)
Kláusarvísur - Upphaf: „Kláus fór í kolluleitir." Eftir Bjarna Thorarensen (f. 1786. d. 1841). Sungið í tvísöng
Kveðið við hund - Upphaf: „Létt er þeim sem lausir flakka,/ líka er þér það kindin blakka." Eftir síra Stefán Ólafsson í Vallanesi (f. 1619. d. 1688). Dýravísur
Kvíði ég fyrir kvöl og hungri - Upphaf: „Kvíði ég fyrir kvöl og hungri." Eftir síra Jón Þorláksson á Bægisá (f. 1744. d. 1829). (Lagboði: Í Vestmannaeyjum björg ei brestur).
Nú er hann Guðmundur gamli veikur - Upphaf: „Nú er hann Guðmundur gamli veikur./ Góði minn, ég er undur smeykur." Eftir Pál Ólafsson (f. 1827. d. 1905)
Vakri Skjóni - Upphaf: „Hér er fækkað hófaljóni –/ heiminn kvaddi Vakri-Skjóni." Eftir síra Jón Þorláksson á Bægisá (f. 1744. d. 1819)
Heimild/kvæðið á prenti:
1. Á mörgu spakir markið henda;
mun það sama hérna lenda,
hann Litli-krummi lýsir því:
múrhús fyrstur Frónskra gisti,
fyrsta sál þar lífið missti
snjóa-fróns í fögrum bý.
2. Úti vildi beinin bera,
hrátt hann þóttist feigur vera,
þegar hann kom í þetta hlað;
norna sköp að áhríns-orðum
urðu, sem þær mæltu forðum
við hans tæpa vöggu-stað.
3. Hans er ætt með hærstum blóma,
helguð forðum sjálfum Oma,
lofuð yfir allan heim.
Rómverjar í glaumi geira,
göfugt liðið annað fleira
frábært trúði fuglum þeim.
(Kvæðið er í heildina 25. erindi.)