Tapestry Of My Thoughts

My Twilight Zone

I am not a writer in the formal sense; I write because some thoughts ask to be shared, and stories are the only way I know how to offer them. In these brief pieces, you may recognize echoes of ordinary life—quiet moments, unspoken worries, and the subtle truths many of us carry but rarely voice.

I do not seek agreement, only openness. I ask you to pause for a breath, to sit with the words for a moment. And if they feel distant or unsettling, turn to the world around you—today’s news, yesterday’s history. Perhaps, in that space between reflection and doubt, you may find a truth you had not meant to see.

داستان زندگی ما: دردِدلی بر کاغذ

من خودم را نویسنده‌ای نمی‌دانم؛ فقط وقتی می‌نویسم که فکری در دلم شکل گرفته و بخواهم آن را با شما درد دل کنم. برای من، داستان‌ها صمیمی‌ترین راه این گفت‌وگو هستند. در این نوشته‌های کوتاه، شاید تکه‌هایی از زندگی خودتان را ببینید؛ همان دغدغه‌ها و حرف‌های ناگفته‌ای که بیشترِ ما در دل داریم اما کمتر به زبان می‌آوریم.

اصلاً انتظار ندارم با من هم‌نظر باشید؛ تنها آرزویم این است که با ذهنی باز بخوانید. از شما می‌خواهم لحظه‌ای مکث کنید و بگذارید این واژه‌ها در ذهنتان بنشینند. اگر احساس کردید فاصله‌ای میان این حرف‌ها و واقعیت وجود دارد، به اطرافتان نگاه کنید؛ به خبرهای امروز و روایت‌های تاریخ. شاید در میان همین اندیشیدن‌ها، به حقیقتی برسید که اصلاً انتظار دیدنش را نداشتید