Húuvísur

1. Heiman ríður Húa

og horfir upp í sól,

fornviðinn og fúa

fjatrar hún í ól;

sú hefur vanist víða

um Vallanesið breitt,

kæran kann að ríða,

svo köplum verður heitt,

fús að greiða fræða rök,

fiskinn veiða kann úr vök,

kæn að eyða sinni sök

og sverja, ef til er neytt.

2. Hesta sækir Húa

og hleypur eftir ám,

illt er tróðu að trúa,

tekur hún Jarp og Glám,

Strauma lætur strika,

stundum Móaling,

Brún og Pertu prika,

svo pilsið vingsast kring,

Hryssing tekur, Hroll og Bleik,

Hvimping rekur og ljósan eik,

Mósa vekur mélaleik,

svo meiðast neðri þing.

3. Af stað þegar strýkur

stendur úti þjóð,

eins sem refur rýkur,

reiknast mætti óð,

sporin björgum spilla,

spænir ýmis hold,

ýfin drykkjudrylla

dámsnauð eins og mold,

hoppar, vippar lippu lopp,

loppar, snippar trippa topp,

skoppar, hnippar krippu kropp,

kvikar sjór og fold.

(Kvæðið er lengra)