Saknaðarljóð

1. Þá var ég ungur

er unnir luku

föðuraugum

fyrir mér saman;

man eg þó missi

minn í heimi

fyrstan og sárstan

er mér faðir hvarf.

2. Man eg afl andans

í yfirbragði

og ástina björtu

er úr augum skein.

Var hún mér æ

sem á vorum ali

grös in grænu

guðfögur sól.

3. Man eg og minnar

móður tár

er hún aldrei sá

aftur heim snúa

leiðtoga ljúfan,

ljós á jörðu

sitt og sinna -

það var sorgin þyngst.

4. Mjög hef eg síðan

til moldar ganga

ættmenni best

og ástvini séð;

þá vill hugur

harma telja,

þegar böl búið

er brjósti nýtt.

5. Sá eg hinn góða,

er guði treysti,

ungan og öflgan,

ættjarðar von,

Lárus á bana

bólstur hniginn,

líki líkan,

er eg land kvaddi.

6. Sá ég með Dönum

í dauðra reit

Baldvin úr bruna

borinn vera,

fríða, fullstyrka

frelsishetju;

söknuður sár

sveif mér þá að hjarta.

7. Sá ég Torfa,

tryggðreyndan vin,

hraustan, hreinskilinn

og hjartaprúðan,

lífi ljúka

og lagðan vera

ættjörðu fjær,

er hann unni mest.

8. Átti ég eftir

enn í heimi

ungan 0g fagran

ættarblóma;

vel mundi kæta,

vel mundi bæta

laufgrænn kvistur

lágan runna.

9. Það man ég yndi

öðru meira,

er við Skapta

skilning þreyttum,

eður á vænum

vinafundi

góða geðspakur

á gleði jók.

10. Sá ég þig, frændi,

fræði stunda,

og að sælum

sanni leita,

þegar röðull

á rósir skein;

og bládögg beið

á blómi sofanda.

11. Er þú á hæsta

hugðir speki,

og hátt og djúpt

huga sendir.

Of eru myrk

manna sonum,

þeim er átt hyggja,

hin helgu rök.

12. Brann þér í brjósti,

hjó þér í anda

ást á ættjörðu,

ást á sannleika;

svo varstu búinn

til bardaga

átján við

og illa lygi.

13. Nú ertu lagður

lágt í moldu,

og hið brennheita

brjóstið kalt;

vonarstjarna

vandamanna

hvarf í dauða djúp,

en drottinn ræður.