Guðmundur Þorsteinsson

Guðmundur Þorsteinsson (1901-1989), sem jafnan kenndi sig við bæinn og kirkjustaðinn Lund í Lundarreykjadal í Borgarfirði, fæddist árið 1901 að Brennistöðum í Eiðaþinghá, Norður-Múlasýslu. Mestan hluta starfsævi sinnar vann hann við viðgerðir húsa og gripa Þjóðminjasafns Íslands en Guðmundur ólst upp við þá verkhætti sem tengdust hinni fornu sveitamenningu þjóðarinnar. Guðmundur var hagmæltur og gaf út ljóðabókina Við hljómfall starfsins árið 1975. Þekktastur er Guðmundur þó fyrir bókina Horfnir straumar – um íslenska þjóðhætti – sem hann samdi fyrir þjóðháttadeild Þjóðminjasafnsins árið 1975. Guðmundur var bróðir Guðfinnu Þorsteinssóttur, betur þekkt undir nafninu Erla skáldkona, og móðurbróðir Hildigunnar Valdimarsdóttur. Guðmundur lést haustið 1989. Segja má, að Guðmundur Þorsteinsson hafi verið leksíkon þjóðlegra fræða, bæði þegar kom að bókmenntum, búháttum og þjóðháttum. Sagnadansar og vikivakaleikir sem Guðmundur þekkti voru þessir:

a.     Ásukvæði

b.     Frísakvæði

c.     Giftingakvæði

d.     Kvæði af vallara systrabana

e.     Mín mín dóttirin fríða