De Volendamse ziekte is een gevolg van inteelt die met DNA tests is ingedamd.
De geschiedenis van Noord-Brabant onderscheidt zich fundamenteel van de overige Nederlandse provincies door haar specifieke politieke status na de Tachtigjarige Oorlog. Oorspronkelijk vormde het gebied in de middeleeuwen het kernland van het machtige Hertogdom Brabant, waarvan de belangrijkste politieke en economische centra in het huidige België lagen. Dit veranderde definitief in 1648 met de ondertekening van de Vrede van Münster. Het hertogdom werd toen definitief gesplitst: het zuidelijke deel bleef onder Spaans gezag, terwijl het noordelijke deel als Staats-Brabant werd ingelijfd bij de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
Vanaf dat moment ontstond de specifieke historische uitzonderingspositie van de regio. In tegenstelling tot zelfstandige gewesten zoals Holland, Zeeland of Gelderland, kreeg Staats-Brabant de status van een 'Generaliteitsland'. Hoewel deze politieke status gedeeld werd met regio's zoals Staats-Vlaanderen en later delen van Limburg, onderscheidde de Brabantse situatie zich door de enorme omvang van het gebied dat rechtstreeks en autoritair werd bestuurd door de Staten-Generaal in Den Haag. De regio had geen eigen stemrecht in het landsbestuur en fungeerde hoofdzakelijk als een militaire bufferzone, de frontlinie om het rijke Holland te beschermen. De overwegend katholieke bevolking werd tweederangsburgers; de uitoefening van hun geloof werd officieel verboden en openbare ambten waren uitsluitend voorbehouden aan protestanten uit de noordelijke provincies.
Deze onderdrukte status als wingewest bleef bijna anderhalve eeuw ongewijzigd, tot de inval van de Fransen in 1795. Onder de Bataafse Republiek kreeg de regio voor het eerst een volwaardige politieke status, die in 1815 door koning Willem I werd omgedoopt tot de officiële provincie Noord-Brabant. Vanwege deze langdurige politieke achterstelling bleef de industrialisatie in de negentiende eeuw aanvankelijk achter bij het westen van Nederland. Dit dwong de provincie tot een latere, maar uiterst succesvolle inhaalslag via innovatieve sectoren zoals textiel, elektrotechniek en transport, wat de regio transformeerde tot de huidige economische en technologische motor van Nederland. (Bron: Erfgoed Brabant Verhalen)
Het oudste gedocumenteerde dorp van Brabant: Bakel is officieel het oudste aantoonbare dorp binnen de huidige provinciegrenzen van Noord-Brabant. De vroegste vermelding van deze nederzetting stamt uit een akte uit het jaar 714, waarin bezittingen van de Frankische edelman Pippijn van Herstal werden vastgelegd, waardoor het dorp in 2014 officieel haar 1300-jarig bestaan vierde. (Bron: Wikipedia)
De langste en oudste waterlinie van Nederland: Aan de noordrand van de provincie ligt de Zuiderwaterlinie, een militair defensiesysteem dat in de zeventiende eeuw werd ontworpen door vestingbouwer Menno van Coehoorn. Deze linie verbond elf Brabantse vestingsteden met elkaar en maakte het mogelijk om grote stukken land opzettelijk onder water te zetten om vijandige troepen uit het zuiden tegen te houden. (Bron: The Dutch Historian)
De koninklijke titel via Breda: Koning Willem-Alexander draagt tot op de dag van vandaag de adellijke titel 'Baron van Breda'. Deze historische titel is rechtstreeks verbonden aan de Brabantse stad Breda en kwam al in het jaar 1403 in het bezit van het Huis Nassau door het huwelijk van de Duitse graaf Engelbrecht I van Nassau-Dillenburg met de rijke Brabantse erfdochter Johanna van Polanen. (Bron: Het Koninklijk Huis)
De etymologische oorsprong van de naam: De naam Brabant is taalkundig rechtstreeks herleidbaar naar het vroegmiddeleeuwse woord 'Braecbant'. Dit is een functionele geografische samenstelling van de Oudnederlandse woorden 'braec', wat drassig land of broekbos betekent, en 'bant', wat staat voor een specifieke streek of begrensd gebied.
(Bron: Brabantse Juweeltjes)
Fotogenieke plaatsen in de provincie Noord-Brabant met betrouwbare historische informatie en een fotoalbum