N I E U W: Kantoren hebben plaatsgemaakt voor exclusief wonen in een unieke stadsvilla van 444 m2
Van Hunebed tot Hoofdrol.
Diever is het dorp waar de geschiedenis nog elke dag een hoofdrol speelt. Al in de prehistorie vonden mensen dit een topsegment, getuige het hunebed dat letterlijk aan de rand van het dorp ligt. In de middeleeuwen was Diever zelfs de hoofdstad van het Dieverderdingspel. Dat klinkt gewichtig en dat was het ook; hier werd rechtgesproken en de wet bepaald.
Het absolute hart van het dorp is de Sint-Pancratiuskerk. Dit robuuste gebouw staat al sinds de vijftiende eeuw fier overeind. Het is een van de mooiste kerken van Drenthe, mede door de bijzondere gewelven en de sfeer van weleer. Rondom de kerk ligt de brink, waar de oude eiken de wacht houden over de historische boerderijen. Een gebouw dat je niet mag missen is het Schultehuis. Vroeger woonde hier de schulte, een soort burgemeester en rechter in één. Het is een statig pand uit 1604 dat direct laat zien wie er destijds de baas was in het dorp. Nu kun je er binnenkijken bij het archeologisch museum om te zien wat er allemaal uit de bodem is gevist.
Natuurlijk kunnen we niet om Shakespeare heen. Sinds 1946 staat Diever wereldwijd op de kaart door de openluchtspelen in het bos. Hoewel het theater modern is, voelt het door de traditie als een historisch instituut. Zelfs het dorp ademt de sfeer van de grote schrijver met overal verwijzingen naar zijn stukken. Diever is kortom een plek waar je struikelt over het erfgoed zonder dat het stoffig wordt. Het is een levend museum waar de boerenhoeven en adellijke huizen nog altijd stralen.
Onderduiken in een Shakespeare-bos: De grondlegger van de beroemde openluchtspelen, huisarts Liko Robertus, begon al in de Tweede Wereldoorlog met het vertalen van Shakespeare-stukken. Dit deed hij op een heel bijzondere plek: in een gecamoufleerde onderduikershut diep in de bossen van Diever, die destijds bekendstond als de 'Wigwam'.
AI blunder: Dit is dus een AI blunder. In de oorlog werden hier geen Skakespeare stukken vertaald. Huisarts Ludolf Dirk Broekema (en dus niet Liko Robertus) richtte pas na de oorlog het openluchttheater op. Hij deed dit om de gemeenschap van Diever na de loodzware oorlogsjaren weer samen te brengen en cultuur te geven. Omdat hij bestaande vertalingen te ouderwets vond, begon hij in de jaren '40 en '50 gewoon thuis in zijn artsenwoning de stukken van Shakespeare te vertalen.
De klok die te vroeg luidt: De monumentale Sint-Pancratiuskerk herbergt een oude traditie. De kerkklok luidt hier nog altijd elke avond om 21:00 uur de 'papklok'. Dit stamt uit de tijd dat de dorpspoorten sloten en de boerenarbeiders op het land wisten dat het tijd was om naar huis te gaan voor een bord warme pap.
Het geheim van de unieke gewelven: De Sint-Pancratiuskerk staat bekend om haar prachtige gotische interieur, maar dat had weinig gescheeld. In 1751 werd de kerk getroffen door een catastrofale brand na een blikseminslag. Terwijl het halve dorp afbrandde en het dak instortte, overleefden de unieke stenen gewelven de vuurzee als door een wonder.
Geen 'echt' hunebed meer: Het hunebed aan de rand van het dorp (D52) is in het verleden zwaar beschadigd geraakt door schatzoekers. In 1953 is het archeologische monument daarom heel grondig gerestaureerd, waarbij ontbrekende stenen zijn vervangen door zwerfstenen uit de directe omgeving om het in zijn oude glorie te herstellen.
Drentse rechtspraak op de Brink: Voordat het Schultehuis in 1604 werd gebouwd, vond de rechtspraak van het Dieverderdingspel gewoon in de openlucht plaats. De schulte en de gezworenen zaten destijds op houten banken onder de grote eikenbomen op de Brink om vonnissen te vellen.