N I E U W: Kantoren hebben plaatsgemaakt voor exclusief wonen in een unieke stadsvilla van 444 m2
Bad Bentheim, gelegen in de Duitse deelstaat Nedersaksen vlak over de grens bij Overijssel, kent een lange geschiedenis die onlosmakelijk verbonden is met de geografische ligging en de natuurlijke rijkdommen van de regio. Als voormalige hoofdstad van het Graafschap Bentheim fungeerde de plaats eeuwenlang als een regionaal machtscentrum met sterke politieke en economische banden met de Nederlanden.
Het meest prominente historische bouwwerk is Burg Bentheim, de grootste hoogteburcht van Noordwest-Duitsland. De oudste schriftelijke vermelding van de nederzetting 'Binithem' stamt uit het jaar 1050 in de registers van de abdij van Werden. De burcht zelf kende een geschiedenis van veroveringen en strategische huwelijken. In de twaalfde eeuw kwam het complex via een huwelijk tijdelijk in handen van graaf Dirk VI van Holland. Vanaf 1588 introduceerde graaf Arnold de calvinistische leer, waarmee de religieuze en politieke banden met de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden nauwer werden.
De burcht en de omliggende stad zijn grotendeels gebouwd van Bentheimer zandsteen, historisch ook wel aangeduid als het 'Bentheimer Goud'. Vanaf de vijftiende tot de achttiende eeuw vormde de winning van dit gesteente in lokale steengroeven de belangrijkste economische motor. Via de nabijgelegen Overijsselse Vecht werd het bouwmateriaal op grote schaal naar Nederland getransporteerd. Het werd daar gebruikt voor de constructie van monumentale bouwwerken, waaronder het Paleis op de Dam in Amsterdam en de Westerkerk. Dit landschap en de burcht trokken in 1650 de Nederlandse kunstenaar Jacob van Ruisdael aan, die het kasteel op vijftien schilderijen vastlegde.
Een wending in de stadsgeschiedenis vond plaats rond 1711, toen thermale zwavelbronnen werden ontdekt. Dit leidde tot de ontwikkeling van de plaats tot een kuuroord. In 1865 ontving Bentheim stadsrechten, en in de twintigste eeuw kreeg het officieel het predicaat 'Bad', wat de status als erkend heilbad markeert. Hoewel de burcht nog altijd eigendom is van de adellijke familie Zu Bentheim und Steinfurt, doet een groot deel van het complex tegenwoordig dienst als museum.
Beschadigd monument: Het middeleeuwse zandstenen kruisbeeld 'Herrgott von Bentheim' werd in 1828 bij toeval herontdekt op een akker nadat het tijdens de Reformatie was begraven. In 1945 overleefde het beeld ternauwernood een botsing met een geallieerd legervoertuig op de binnenplaats van de burcht, waarna het werd gerestaureerd. (Wikipedia)(https://nl.wikipedia.org/wiki/Crucifix_van_Bentheim)
Nederlands poortontwerp: Hoewel Burg Bentheim een Duitse hoogteburcht is, kent het complex een directe Nederlandse architectonische invloed. De zogenaamde 'bovenste poort' van het kasteel werd in de zeventiende eeuw ontworpen door de bekende Amsterdamse architect Philips Vingboons. (Geschiedenis Extra)(https://www.geschiedenisextra.nl/d/kasteel-bentheim.htm)
Geplande annexatie: Direct na de Tweede Wereldoorlog bestonden er in Nederland concrete overheidsplannen om ter compensatie van de oorlogsschade delen van Duitsland te annexeren. In de zogenaamde C-variant van dit plan zou het volledige Graafschap Bentheim, inclusief Bad Bentheim, definitief bij het Nederlandse grondgebied zijn gevoegd. (Ruud Bentheim)(https://www.ruudbentheim.nl/steen-der-verzoening-hoe-bentheim-bijna-nederlands-werd/)
Verlies van hoofdstadstatus: Bad Bentheim was historisch gezien altijd de administratieve hoofdstad van het gelijknamige Graafschap Bentheim. In 1945 besloot het Britse militaire bezettingsbestuur echter om deze politieke status over te dragen aan het nabijgelegen Nordhorn, omdat die stad centraler lag en sterker was geïndustrialiseerd. (Wikipedia)(https://nl.wikipedia.org/wiki/Bad_Bentheim)