Oddsbragur

1. Bragurinn rís um bátinn einn,

er brögnum þótti auðnuseinn,

Oddur hét sá átti hann,

af öllum haldinn veiðimann.

Rekkurinn ekki reiðast mun við réttan sann.

2. Á Snjóholtsvötnum snekkjan fast

snaka átti hlunns við kast,

og plógs að leita í reyðar rann

með ráði því, sem Loki fann.

Mikið vogað einatt er fyrir ábatann.

3. Meybarn fylgdi málmaþór,

þá meisinn öldu reyna fór,

ungæðið er samt við sig,

sjá vill verkin nýstárlig.

Fárra ára fljóðið var, svo fræddi hann mig.

4. Brúðurin vildi í bátinn gá,

en bíða ei eptir landi á,

faðirinn hélt það heimskupör,

og hana latti af þeirri för.

Hún var að kyrja upp kvæðin sín og kúrði í stör.

5. Út á djúpið hann Oddur dró,

ógurlega var ferjan mjó,

á henni hafði hann engan fans,

ekki bar hún þungan hans,

manndrápsbollinn marði í kaf, þá missti lands.

6. Barkinn rann í reginhyl,

en rumpurinn lyptist aptan til,

þegar hann Oddur þangað sest,

þá varð nokkuð apturhlest,

sökk þá gafl, en gekk upp stafn, það gegndi verst.

7. Stakkst á hnífil feigðarfar,

og fleygði honum Oddi í djúpan mar,

sá hann þar hvorki sól né land,

synda kunni hann ekki grand,

eins og bjarg í botninn sökk og blautan sand.

8. Ekki þurfti hann Oddur staup,

ýmist drakk eða hveljur saup,

hann mátti ei bæra hendur hér,

hélt hann þeim fyrir vitin á sér,

ellegar hefði hann öndina misst í ógna hver.

9. Þar sá Oddur ærinn skríl,

urriða og bröndu síl,

bæði hæng og bleikju nið,

birting sprota og þeirra lið,

eins og sæi andskotann brá öllum við.

10. Odd sá þekkti allur fans

alvanur við skuggann hans,

því seggurinn hafði silungs bráð

séð þar opt og líka náð,

riðið net og næmt í vatnið niður kljáð.

11. Hugsa gerði sveitin synd

sá þar væri, er marga kind

úr sínum hóp í hel nam slá,

og hugði kominn í djúpið blá

albúinn til allt að gera upptækt þá.

12. Urriðar með ugga gný

eggja lið til hefnda því,

sótti að Oddi sveitin öll

og sendi úr sporðum iðuföll,

þá var leikur liðinu á í laxa höll.

13. Fátt er svo fyrir illu opt,

að ekki boðið nokkuð gott,

því iðusúgur að Oddi gjör,

ypti honum í bleika stör,

í marhálm greip með góma kleif, það gaf honum fjör.

14. Meyjuna aptur hitti hann,

hún var að gráta skiptapann,

þetta eitt ég þar um kveð:

það var lukka hún fór ei með,

feigar deyr, en fær þá björg, sem fjör skal léð.

15. Þótti honum mál að kalla á Krist,

þá kom til lands, er hafði misst,

lofbrag vildi listamann

láta gera, og þetta er hann,

um sitt fall og fagra lausn úr fiskarann.

16. Bárutrogið bjó hann á ný

og borðum jók þar mörgum í,

lengdi kjöl, en lagaði stafn,

lagði þó við herrans nafn,

að sér skyldi ei sú ferjan fleyta í fiskasafn.

17. Kaupmaðurinn kom um síð,

kappinn hélt það auðnutíð;

þennan grunna sævar sá

seldi hann Torfa í Hafursá,

sagði hann bæri bragna tvo og bagga þrjá.

18. Aðra meinar eins og sig

sá aldrei gengur véla stig,

fyrir því trúa Torfi vann

tilsögn Odds um bátinn þann,

er eptir reyndar ekki flaut með annan mann.

19. Sínu liði sendi hann mót

synina tvo yfir Lagarfljót,

áttu að róa, en ranga skel

rekkum báðum sýndist hel,

alvota rak upp á sand, það ei fór vel.

20. Torfi sagði af megnum mátt,

því maðurinn þóttist leikinn grátt,

að fjandinn skyldi hann Odd og allt

eiga fyrir sitt skipið valt,

ekki nema blót og bann fyrir bátinn galt.

21. Örvabrjótar áttu stríð,

en Oddur kappið felldi um síð,

þó honum væri í geðinu grátt

gaflkænuna tók í sátt,

þau settust eptir samvígsluna í sömu átt.

22. Er hún komin í sinn stað,

aptur heim á Snjóholtshlað,

þar er búið um togin traust

og tekið heima vetrar naust,

kuggurinn stár á kjölunum fast, en kaup er laust.

23. Óvíst er hann Oddur minn

eiðinn geti haldið sinn,

þegar hann sér á sumardag,

að silungsgengdin kemst í lag.

Það mun fara sem forlög kljást. Svo felli ég brag.