Eitt kvæði

Viðlag:        Hugsa eg það hvern dag

þá horfi eg veröld á,

hversu lætur lýða hag

og líkjast má

æfi manna lukku dag.

Hugsa eg það hvern dag

1. Ár sex þúsund eru sett

aldur veraldar,

inn í miðja eilífð rétt

en ótal þar

stundir þær ei láta létt

—Hugsa eg það hvern dag.

2. Flest umbreyting forspá er

um forgengilegheit,

tímans glas er meistarinn mér

sem miðar um reit,

hjólið kyrt ei heldur sér.

  —Hugsa eg það hvern dag.

3. Í austri renna upp blysin björt

bæði dagur og sól

fögur og hýr, sem flýta ört

um foldar ból,

nóttin burtu svipist svört.

  —Hugsa eg það hvern dag.

4. Þetta skikk oss minna má

um morgun-æfistund,

hversu að kvölda aptur á

í annað mund,

hleypur líf sem sól að sjá.

 —Hugsa eg það hvern dag.

5. Á vorin grænkar foldin frjó,

færir blómstur ný,

engi, tún og akrar gró

af fönnum frí,

en fölna á hausti og falla í snjó.

   —Hugsa eg það hvern dag.

6. Svo fer æskan siðunum að

sem eitt akra blóm,

upp visnar í annað stað

við aldurdóm

elli haustið afmarkað

  —Hugsa eg það hvern dag.

7. Sterkar eikur hrekjast hátt,

hefja laufin græn,

kvistu teygja í ýmsa átt

og eplin væn,

en bogna, fölna og falla þrátt.

   —Hugsa eg það hvern dag.

8. Hvað mér sýna herramenn

hefð og eðlastétt,

að þeir sterku svigna senn

þá sitja rétt

og hneigja að moldu höfuðen(n)

  —Hugsa eg það hvern dag.

9. Loptið fagrir fuglar með

fylla söngva kvak,

lofa guð með lystugt geð

og lófatak,

en drífa á haust í dáins beð.

  —Hugsa eg það hvern dag.

10. Æskan lengi lætur sætt

að lystugu hádegi,

á ellidögum út er blætt

það inndæli,

tárast líf, en hel er hætt.

   —Hugsa eg það hvern dag.

11. Vötn og straumar hlaupa hart

um hauður og slétta grund,

grjóti fleygja, varla er vært,

þó vakni lund,

sjórinn [þá] af sýpur djarft

   —Hugsa eg það hvern dag.

12. Þetta er manna lífi líkt

lítt þó hugsum inn,

æfistraumur flasar fýkt

í farvegum,

sem dauðinn sveigir, eigi‘ er það ýkt.

   —Hugsa eg það hvern dag.

13. Afl og hreysti, forstand, fé,

frómheit, gull og skraut,

góðsemd, rómur, gestrisne,

sem gáfaður hlaut

hamlar ei því hver einn hné.

   —Hugsa eg það hvern dag.

14. Verður hver, sem vöggu á

og veröld lítur frí,

rauða mold um síðir sjá

og sofa þar í,

fyllist sú hin forna spá.

   —Hugsa eg það hvern dag.

15. Adam genginn er þann veg,

Eva og þeirra börn,

Methusalem elztur, eg

sem af hef spurn,

og forfeðurnir mætir mjeg.

   —Hugsa eg það hvern dag.

16. Moýses, sem leiddi lýð

líka bróðir hans,

Samóel frómi á sinni tíð

í sagðan danz

urðu að deyja og enda stríð.

   —Hugsa eg það hvern dag.

17. Sá guðhræddi Davíð dró,

sem danzaði hörpu með,

hverjum skriptin hælir þó,

eg hefi það séð,

guð fyrir mæðu gaf honum ró.

   —Hugsa eg það hvern dag.

18. Dægilegur er hofmanns hár

hvar er Absalon,

Samson sterki sá var knár

og Salómon

og Krösus mikli kóngur fjár?

  —Hugsa eg það hvern dag.

19. Hektor sterki, Herkúles,

höfuðkappar tveir,

Ajax djarfur, Akkilles

og ótal fleir

fjörsins hraustir feldu vés.

  —Hugsa eg það hvern dag.

20. Nú fyrst svo er sérhvað eitt

sett og ályktað,

kvikna, vakna, ganga greitt

til grunna það,

eg mun sigla svo samfleytt.

  —Hugsa eg það hvern dag.

21. Undir Hel og hennar spjót

hver einn gengur beint,

um þann þröskuld flækir fót,

þó fari seint,

allir drekka af einni rót.

   —Hugsa eg það hvern dag.

22. Náttúrunnar liggur leið

loks í rauða mold,

sál guðs barna sér ei neyð,

sofi hold,

á lífsins höfn er gata greið.

   —Hugsa eg það hvern dag.

23. Á jörðu kominn Jesús er,

jafnaði mína þrá,

bar hann það alt á sjálfum sér

og sveittist þá,

sá hans dreyrinn svali mér.

  —Hugsa eg það hvern dag.

24. Lukka telst að lifa vel

langt þó ei sé fjör,

æðri kúnst eg enga tel,

en önnur er

að drekka í guðs frið dauðans pel.

   —Hugsa eg það hvern dag.

25. Þeirrar gæfu óska eg

oss hér, menn og víf,

að vér hreppum auðnu veg

og eilíft líf,

kjör svo svæfum sorgarleg.

 —Hugsa eg það hvern dag.