Tittlings minning

Fyrirsögn:

Tittlings minning

Lagboði:

Erlent þjóðlag

Höfundur:

Jón Þorláksson á Bægisá (f. 1744. d. 1819)

Kvæðagrein:

Skólasöngvar

Kvæði undir sama bragarhætti:

1. Ein tunna mjöls og áttatíu - Upphaf: „Ein tunna mjöls og áttatíu/ af þeim sem baðst af vöngum mín." Líklega eftir Bjarna Thorarensen (f. 1786. d. 1841) (Lag: Það sama og við Tittlings minning).

Heimild/kvæðið á prenti:

1. Mjög er nú hljótt í söngva sæti, –

sá fór í burt er skemmta nam, –

er þá mitt fegurst eftirlæti

orðið að dauðum tittlings-ham?

Ó gæti ég lífgað aftur þig!

Ó, hvað það mundi gleðja mig!

2. Ef lifði Túllín enn hjá Dönum,

um þig sá gæti kveðið brag, –

ættfuglar þínir áður honum

yndælan gjörðu maí-dag,

eg má og vitna það um þig:

þú hefur tíðan gladdan mig.

3. Ætt þín í Roskild ágæt stendur,

upprunninn líka varstu þar,

til Kaupinhafnar síðan sendur,

sáu þig ótal höfðingjar,

ófeilnum tittlings-augum með

eins fèkkstu þeirra dýrðir séð.

4. Örlaga nornir að þér krepptu,

út byggðu þér frá Hafnar stað

og háöldruðum hingað slepptu,

hafi þær ómak fyrir það! –

Erindi þitt til Íslands var

öðrum að skemta’ og deyja þar.

5. Þú máttir nefnast utan efa

Íslands klenódí makalaust.

Ei stóð búkurinn út úr hnefa,

innifaldi þó geysi raust,

fiðrið skrautlegan farfa bar,

fágum alls konar teiknað var.

6. Náttúru þú af höndum högum

hvellrómað gjörðist instrúment,

náttúran tók þig nú af dögum,

náttúran sjálf þér hafði kennt,

mætar náttúrumenntir barst,

meistarastykki hennar varst.

7. Ó, hvað lystilig yndis-kvæði

á þinn hljómfagra barkastreng

lék hún, þá morgunljómann bæði

lofaði’ og nýjan sigurfeng,

að kaldur unninn vetur var,

vorblóminn gladdi skepnurnar.

8. Því mundi dauðinn þannig leiða

þig héðan burt frá vorri sjón?

Honum var nær með öllu að eyða

illfyglum þeim sem gjöra tjón.

Yndi var meira að einum þér

en öllum hröfnum, sem jörðin ber.

9. Þú giftist ekki í þessu landi,

þar til var heldur engin von. –

Ef þú hefðir af ektastandi

eftir skilið þér líkan son,

þá þyrfti ég ekki að mæða mig

með því að vera að harma þig.

10. Ununar slíkrar eg má sakna

(öll taka að finnast dægur löng)

árla þá eg á vorin vakna

við þann ófagra morgunsöng,

að krummar fljúga að húsum heim

og hundarnir fara að gelta að þeim.