Píkuskrækur

M: Munkurinn

N: Nunnan

Formáli:

Munkur og nunna

mannliga kunna

freistíngar að fá;

ef að dæmið

eitt hér kæmi,

enginn þá

þessu má

neita; það er lang í frá;

bæði karl og kona

kunna að láta vona;

hér er dæmið eitt,

hafi þið það fyrir ekki neitt;

færstir neistum ná.

1. M. Ó, mín 

hjartans ástar baugabrú,

til þín,

því að engin er sem þú,

hugtrú

hef eg gefið, heyrðu mig:

:,:viltú

afmá þann, sem elskar þig?:,:

2. N. Þó eg nei

kveði við ókjassmálig,

vil eg ei

afmá þann, sem elskar mig.

M. Samt þín mök

hrífa líf á heljarstig.

N. :,:Mín er sök

ein ei nein, þótt ærir þig.:,:

3. M. Hana þá

skemmstu vegu skal fara;

eg vil sjá,

hvort það er þín alvara.

N. Skil eg þig,

að þú níðist á mér frekt,

:,:að fella mig,

það er æði karlmannlegt.:,:

4. Stattu við!

M. Má eg eigi, mér er annt.

N. Dálítið!

M. Hitt skal reyna, hvað þú kannt;

eg vil sjá,

hvort þér verður við mig bilt.

N. :,:Hana þá!

gjörðu við mig, hvað þú vilt.:,:

5. M. Þekktum vér

kvenna sinni kænligast:

hvekktu þær

opt það, sem þeim er kærast:

hafa stór

blendin undanbrögð og gums;

:,:þér eins fór:

þú lést sem þér væri drums!:,:

6. N. Þekki' eg meir

ungra drengja eðlis-hátt:

okkar þeir

einatt reyna veikan mátt;

yðja sú

oft viðskiptis aflar vott;

:,:fyrr en nú

vissa' eg ei það var svo gott!:,:

7. M. Sérðu fljót

það er ekki' að æra sig,

unga snót

þó eg teygi' á þenna stig;

megið þið

okkur þakka, kvendin keik,

:,:eigið grið

að við gefum í þeim leik.:,:

8. N. Það er satt,

lengur enginn leyni því:

með sinni glatt

karlmanns og eg undir sný;

mæli' eg um:

hrundir undiroki ver!

:,:stúlkunum

öllum líkar eins og mér!:,:

9. M. Fyrir sann

slíkar píkur geðjast oss!

N. Að bera mann

þekkur okkur þykir kross,

því raunar

hold og blóð er hvör um sig;

:,:stúlkurnar

aðrar fiðrar eins og mig.:,:

10. Tvisvar

fnikar aukið æxli sprakk;

tvisvar

braga rýgar blæju stakk

landi á

Ægi þrá og þreytu jók,

:,:vargi sá

áður við í eldi tók.:,: