Gunnarsríma

1. Hann stóð

stáli girtur svölum á,

af móð

ötul glóðu augun blá;

fló snör,

feigðarsollin ör af streng,

og hvör

hæfði þann, sem vildi, dreng.

2. Sat hún

sveipuð líni súlum hjá,

á brún

biturleg og þung að sjá;

skapforn,

fögur sýnum, beggja blands,

ung norn

örlög stilti fullhugans.

3. Nú brast

bogastrengur Gunnars hátt,

og fast

fjendur sóttu kappann brátt.

„Snú mér,"

kvað hann, „streng úr hári þér,

lífs er

lokið vorn, ef bogann þver."

4. „Þá skal,"

mælti' hún, „muna kinnhestinn,

í dal

dauðans liggi braut þín inn!

Hart sló

hnefi þinn, og meiddi mig,

verr þó

vendir unda ljósti þig!"

5. Hann stökk

hugprúður af svölum fram;

allt hrökk

undan fræknum sálagamm.

Björt svall

brandahríð, en atgeir söng

um fall

fullhugans í sverðaþröng.