Flösku-kveðjur

1. Enn skal enni hlúna,

ertu komin núna,

flaska! fleyti-búna,

full uppundir tappa!

til þín vil eg vappa?

::skrúfið af af af!::

skrúfið af, fyrir utan vaf,

æ, ég verð að klappa!

2. Ó, mín flaskan fríða!

flest ég vildi líða,

frostið, fár og kvíða,

fyrr en þig að missa;

mun ég ei mega kyssa

::munninn þinn þinn þinn?::

munninn þinn svo mjúkan finn,

meir enn verð ég hissa.

3. Fríðast flösku hjarta,

flaskan mín hin svarta!

hvort mun hrundin skarta

hvít og nett í orði

betr en þú á borði?

::þín brjósta-mjólk mjólk mjólk::

þín brjósta-mjólkin fyllir fólk,

sem fýrugt drekka þorði.

4. Æ! ég allr loga

af þeim mjólkr-boga;

þig skal tutla og toga

trútt með vara-kampi,

mitt yndi, ljós og lampi!

::ég angr bíð bíð bíð,::

ég angr bíð, nema' allan tíð,

ár og síð þér hampi.

5. Af því öllum mönnum

auka gjörðir hrönnum

þorið ótt í önnum,

afl og vit úr máta,

því mun þegninn játa,

::ör með smakk smakk smakk:

ör með smakk, sem af þér drakk,

og ærið gjörði láta:

6. Minni mýkir flaska,

munninn lætr vaska,

augnaráði raska,

ramba' á báðar síður,

svo fer ekki síðr;

::eins og dans dans dans::

eins og dans fer eðli manns,

allt í þoku líðr.

7. Unnustu þótt eigi

eina, sem ég þreyi,

henni ann ég eigi

eins og þér, mín flaska!

Þú ert tælin taska!

::gefr vín vín vín,::

gefr vín að gamni þín

og gleðr lyndið kaska.

8. Vaknar vés og glaumr,

vellr horna-straumur,

tæmist tíminn naumr,

talar flaskan þekka:

meira máttu drekka,

::þar til út út út,::

þar til út af þessum kút

þornar yndi rekka.

9. Fáðu fylli staupa,

frá mér skaltu' ei hlaupa,

elligar aðra kaupa

enn þú fastnað hefir,

hún þér hýru gefr;

::haldtu' um mig mig mig,::

haldtu' um mig, en helltu' í þig,

hvað sem þorstinn krefr.

1o. Þú ert þriflig kona!

því læturðu svona?

eða viltu vona

mín verði bygð á sandi?

nú er ég nokk' í standi;

::fyrir þræl þræl þræl,::

fyrir þræl eg hopa' á hæl

hvörgi' í þessu landi.

11. Og þótt allir saman

að mér kæmuð framan,

eg held yrði gaman

ykkar hrygg að sveigja;

skrýtin bónda-beygja

::mundir þá þá þá,::

mundir þá fyrir menn að sjá,

sem mættu frá því segja.

12. Augun fljúga og fljóta,

fallig orðin hrjóta

stömuð hátt til hóta,

höfuðið er í ryki;

tungan hál sem með hiki

::tæpir á á á,::

tæpir á og fer í flá;

færist eg mið diki.

13. Mjúkt eg finn til fóta,

föntunum vil eg blóta,

hendr happa njóta:

þeir hlaupa' að augnabliki,

og standast ei við striki;

::alltíð má má má,::

alltíð má ég meira þá,

ef mæti' eg eingu sviki.

14. Mýking liðamóta

mér er helst helzt til bóta,

því skal bramla' og brjóta,

bölvun þó að jyki,

bifast orð og kriki;

::augun grá grá grá,::

augun grá í svíma sjá:

mér sýnist húsið kviki.

15. Þá skal fiðlan þjóta,

því ég verð að gjóta

augum enn til snóta;

eingum held eg þyki

vert, eg illu viki

::að þeim; há há há,::

að þeim há mun heillin gá,

þó hér eg nösum lyki.

16. Leiru-lækja-blómi,

ljúf og skær í rómi,

hnoss að hölda dómi,

hlaðin sjóar bríma!

ó, að einhvörn tíma

::fengi þekk þekk þekk::

fengi þekk á brúðarbekk

böndin tengd að stíma!

17. Birtíngs lauga ljómi!

ljós að allra dómi,

hvört í tæku tómi

tæki sá því næði

úngr, ef honum stæði

::tilboðin - in - in,::

tilboðin með karfa-kinn

og kristalls-augum bæði.

18. Íslands ítra meya

eingra stelpu-greya,

heldur hefðar-freya,

sem hvörgi sómann flekka,

mun eg minni drekka;

::fái þær þær þær,::

fái þær æ fjær og nær

frið og heill án ekka!

19. Samt, mín flösku-feima!

fyrst ei má þér gleyma,

þú ert hjá mér heima,

hvar sem ölið stendr;

nú er eg nokkuð kenndr!

::enn vill sál sál sál,::

enn vill sálin eina skál,

er eg til þín sendr.

20. Hvað er helzt til frétta?

hvörju gegnir þetta?

viltu vin þinn pretta,

veslíngs arma greyið!

eg get ekki hlegið;

::illa fer fer fer::

illa fer að enda þér;

ofvel hef' eg þegið.

21. Þú mig gæðum gladdir,

góðu víni saddir,

hóf ég hæstu raddir,

hraut mér stöku vísa

pitluna mína' að prísa;

::þú ert tóm tóm tóm,::

þú ert tóm með þurran góm,

þér má eg svona lýsa.