Embedded Files
Ásu dans er lengsti íslenski sagnadansinn og var jafnframt einn sá vinsælasti fyrr á öldum, eins og sjá má á þeim fjölda handrita sem varðveita dansinn. Ásu dans finnst hvergi annars staðar á Norðurlöndunum. Lagið sem sungið er við Ásu dans nú á dögum er varðveitt í Melódíu, tónlistarhandriti frá árinu 1650, sem er nú varðveitt í Kaupmannahöfn.
ÍFk númer:
ÍFk 61
VÓ númer:
VÓ 43
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
7 pappírshandrit
Fyrirsögn á íslensku:
Ásu dans
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Í útgáfu Þjóðdansafélags Reykjavíkur er lagið fengið úr gömlum sálmi undir sagnadansabragarhætti sem ber heitið Þegar minn dauði og dómur þinn. Sálmurinn og lagið eru varðveitt í tónlistarhandritinu Melódíu
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Jón Helgason [I], 1962, bls. 119-133; Sigríður Þ. Valgeirsdóttir, 2010, bls. 180-183.
Efni kvæðis:
Ása og Signý eru dætur Gunnars nokkurs konunungs í fjarlægu landi. Signý var gift, en Ása bar enn sitt höfuðgull, og beið enn brúðfangs. Herra Pétur kemur síðan til sögunnar en hann vissi að Ása var enn í búri sínu. Hann gengur að næturlagi til hennar, bankar á dyr, og biður hana um að hleypa sér inn. Ása virðist vera treg til þess og svarar honum á þessa leið:
„Ég læt hér engan inn um nátt, ég hefi við engan stefnur átt“.
Herra Pétur lætur þetta sem vind um eyru þjóta, „plokkar" dyrnar Ásu með nettum fingrum , kemst inn og þvingar Ásu til samræða. Morguninn eftir gefur Pétur Ásu gullhring með þessum orðum:
„Ef þú kannt að eiga barn, kenndu aldrei föðurins nafn!“
Síðan siglir Pétur á brott á skipi sínu.
Tíminn leið, en brátt kemst Gunnar, faðir Ásu, að því að hún væri barnshafandi. Hann sendir boð eftir henni. Lengi þó Ása hár sitt og fætur og lengi kembdi hún sitt hár fyrir fundinn. Loks gengur Ása til hallar föður síns og heilsar honum með virktum. Gunnar biður hana um að fá sér sæti á kjöltu sér og spyr loks:
„Því ertu föl og hví ertu fá, sem þú brúður með barni stár?“
Ása þorir varla að svara föður sínum, en gerir það þó, og segir allt það létta. Gunnar kemst að hinu sanna og tekur það til bragðs að reka Ásu á brott. Kvaðst hann aldrei vildu sjá hana í sínum löndum aftur. Móðir Ásu virðist þó sjá auman á dóttur sinni og ljær hún henni bæði söðul og hest til brottfararinnar. Blindur sveinn nokkur virðist einnig hafa verið fenginn til þess að fylgja Ásu og var tekin sú stefna að þau skyldu ríða til systur hennar. Systirin tekur fagnandi á móti systur sinni og biður Ása hana um að leyfa sér að dvelja í leynilopti hennar. Systirinn sér gullhring Ásu og kveðst vilja fá hann í staðinn fyrir beinann. Ása neitar að ljá henni gullhringinn sem verður til þess að systirin verður ofsareið og ávítar hana með þessum orðum: „Burtu, burtu, hið vonda þý! Komdu aldrei í minn bý!
(Framhald. Kvæðið er ansi langt!)
Uppruni og aldur kvæðisins:
Þetta danskvæði er talið vera mjög gamalt. Það er varðveitt í mörgum pappírshandritum frá 19. öld og vekur það óhjákvæmilega eftirtekt sökum þess að dansinn er afar langur, yfirleitt um 88 erindi. Eitt erindi kvæðisins hefur varðveist í einu handriti frá 16. öld og því á kvæðið elsta textasögu allra íslenskra sagnadansa (Vésteinn Ólason 1979:371).
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Ljóst er að Ásu dans var gleymdur og grafinn um miðja 20. öld þar sem enginn heimildarmaður kunni kvæðið þegar þjóðfræðasafnarar föluðust eftir því. Þá er ekki vitað hvernig kvæðið var sungið upprunalega. Þó er til laglína í handritinu Melódíu sem passar fullkomlega við Ásudans og hefur það lag verið sungið við kvæðið í u.þ.b. 100 ár. Lagboðinn er fenginn úr sálminum Þegar minn dauði og dómur þinn og hefur þetta lag án alls vafa verið sunginn einnig við sagnadansa áður fyrr. Kvæði af frúnni Kristínu (nr. 54) hefur einnig sama bragarhátt og viðlag.
Ásudans hefur verið sunginn á vegum Þjóðdansafélags Reykjavíkur í gegnum tíðina.
Athugasemd:
I
1. Hann Gunnar á sér dætur tvær:
– sumarið mun líða, –
Ása og Signý heita þær.
– þá var sleginn dans undir hlíða.
2. Signý manni gefin var,
en Ása gull á höfði bar.
3. Herra Pétur frétti það,
Ása ein í lofti var.
4. Klappar á dyr með lófa sín:
„Lúk upp, Ása, lát mig inn"
5. „Ég læt hér öngvan inn um nátt,
ég hef við öngvan stefnur átt.
6. Ég læt hér öngvan inn um sinn,
ég hefi öngvum stefnt hér inn.
7. Fattar hefir hann fingur og smá,
með listum plokkar hann lokur frá.
8. Ása kastar kodda blá:
„herra Pétur, hvíldu þar á."
9. „Lítt var eg þinn herra þá,
þú vildir ei láta lokur í frá."
10. Pétur kastar kodda blá:
„Smásveinn minn, þú sit þar á."
11. Pétur sest á sængurstokk,
drógu þeir af honum silkisokk.
12. Pétur talar við sveina sín:
„Berið hana Ásu í sæng til mín.“
13. Lágu þau so langa nátt,
skröfuðu margt, en sungu fátt.
14. „Ef þú kannt að eiga
greindu aldrei föðurins nafn.
15. „Þó þú kunnir að eigna svein
gjörðu aldrei á föðurnum grein."
16. Eftir þeirra morgunbing
gaf hann Ásu rauðan hring.
17. Pétur sté á bryggjusporð:
„Farðu vel, Ása, mundu mín orð."
18. Sá kom kvittur í Gunnars garð,
Ása ein fyrir sorgum varð.
19. Gunnar talar við sveina sín:
„Kallið á Ásu dóttir mín.“
20. Sveinninn kom fyrir Ásu borð:
„Faðir yðar sendir yður orð.“
21. Lengi klæddi hún lítinn fót,
treg var hún á föður mót.
22. Lengi þvoði hún litla hönd,
treg var hún á föður lönd.
23. Lengi kembdi hún fagurt hár,
treg var hún á föður ráð.
24. Axlar hún yfir sig safalaskinn,
so gengur hún í höllina inn.
25. Hægra fæti í höllina sté:
„Sittu heill, faðir, hvað viltu mér?
26. Gunnar klappar í sæti hjá sér:
„Ása litla, sit hjá mér.
27. Því ertu föl og því ertu fá
sem sú brúður með barni stár?“
28. „Hvort eg er föl og hvort eg er fá
þér liggur þar lítið á.“
29. Hann sló henni pústur á kinn:
„Hafðu það fyrir viljann þinn.“
30. Hann sló hana í annað sinn,
blóðið féll um safalaskinn.
31. Burtu, burtu, hin vonda, þá
so eg megi þig aldrei sjá.
32. Burtu, burtu, vonda þý,
komdu aldrei í minn bý.“
33. Móðir góð er barni best,
hún gaf henni bæði söðul og hest.
34. „Ása skal ekki fara ein,
henni skal fá einn blindan svein.
35. Ása hægt í brjósti hló,
spurði sveininn: „Hvört skal nú?“
36. Sveinninn svaraði henni bert:
„Þar eru öll ráðin sem þú ert.“
37. „Við skulum ríða suður á hól,
þar býr fyrir mín systirin góð.“
38. Riðu þau holt og riðu þau hraun,
fagrar lágu leiðir um.
39. Þegar þau komu suður á hól
Signý út í dyrum stóð.
40. „Velkomin, Ása systir mín,
gakk í búð og drekk hér vín.“
41. „Ég vil ei þitt skíra vín,
ljáðu mér leyniloftin þín.“
42. „Ég ljæ þér ei leyniloftin mín
nema þú gefir mér hringinn þinn.“
43. „Lítt man eg það ástarband,
kemur hann aldrei þér á hand.“
44. Burtu, burtu, hin vonda, þá
so eg megi þig aldrei sjá.
45. Burtu, brutu, hin vonda þý,
komdu aldrei í minn bý.“
46. Ása sté á hvítan hest,
allra kvenna reið hún mest.
47. Ása hægt í brjósti hló,
spurði sveininn: „Hvört skal nú?“
48. Sveinninn svaraði henni bert:
„Þar eru öll ráðin sem þú ert.
49. „Við skulum ríða suður á skóg,
þar býr fyrir mín fóstran góð.“
50. Riðu þau bæði holt og hraun,
fagrar lágu leiðir um.
51. Þegar þau komu suður á skóg
Þorbjörn út í dyrum stóð.
52. Þorbjörn kallar á Gyðu sín:
„Komin er Ása dóttir þín.“
53. Gyða kastar saumum sín.
„Velkomin, Ása dóttir mín.
54. Velkomin, Ása dóttir mín,
gakk í búð og drekk hér vín.“
55. „Ég vil ei þitt skíra vín.“
ljáðu mér leyniloftin þín.“
56. „Gjarnan, það er mér so skylt,
hvar í býinn sem þú vilt.
57. Þegar að sól á fjöllum rauð
Ása þoldi sára nauð.
58. Þegar að sól á fjöllum skein
Ása fæddi fríðan svein.
59. Gyða spurði dóttur sín:
„Hvað skal heita sonurinn þinn?“
60. „Gefa skal honum fagurt nafn,
heiti hann Magnús, merkjamann.
61. Þá var sveinninn vintra þre
þegar hann sté fyrir móður hné.
62. Þá var sveinninn vintra fimm
þegar hann gekk út og inn.
63. Þá var sveinninn vintra tólf
þegar hann sté á hallargólf.
64. Sveinninn úti í ökrum stóð
þá herra Pétur að garði fór.
65. „Hvör á þig, hinn ungi sveinn,
þú ert hér úti á ökrum einn?“
66. „Ása heitir móðir mín,
dóttir Gunnars undir hlíð.“
67. „Heiti hún Ása móðir þín
þá er eg sannur faðir þinn.
68. Tekur hann sveininn undir sín skinn,
so gengur hann í loftin inn.
69. Kyssti hann Gyðu fyrir sinn munn,
Ása gaf sér færra um.
70. Kyssti hann Ásu ástarkoss.
„Því komstu ekki að fagna oss?
71. Því ertu burt frá föður þín
eða lét Gunnar þig gjalda mín?“
72. „Enginn mann það af henni fékk
hvör það átti hún með gekk.“
73. Pétur talar við sveina sín:
„Kallið á hann Gunnar hann komi til mín.“
74. Sveinninn kom fyrir Gunnars borð.
„Herra Pétur sendir yður orð.“
75. Axlar hann yfir sig safalaskinn,
so gengur hann í loftin inn.
76. Pétur klappar í sæti hjá sér.
„Heyrðu það, Gunnar, sittu hjá mér.
77. Því rakstu burtu dóttur þín
eða átti Ása að gjalda mín?“
78. Hann sló honum pústur á kinn,
tárin féllu um safalaskinn.
79. Hann sló hann í annað sinn,
blóðið féll um safalaskinn.
80. Hann sló hann í þriðja sinn,
blóðið féll um safalaskinn.
81. „Ása skal aldrei þurfa þín
þó þú létir hana gjalda mín.
82. Nóg á eg gull og nóg á eg fé,
ei þarf hún Ása að þiggja af þér.
83. Burtu, burtu, hinn vondi, þá
so eg megi þig aldrei sjá.
84. Skríddu í burt, hinn vondi, þá,
komdu ei fyrir mín augun blá.“
85. Það var þeirra skilnaðarfundur,
Gunnar hékk sem annar hundur.
86. Setur hann Ásu sér í hné,
festi frú og gaf henni fé.
87. Setur hann Ásu sér á hönd,
festi frú og gaf henni lönd.
88. Það var bæði gleði og gaman,
– sumarið mun líða, –
herra Pétur og Ása gefin voru saman.
– þá var sleginn dans undir hlíða.
II
(Útgáfa Þjóðdansafélags Reykjavíkur)
1. Hann Gunnar á sér dætur tvær:
Ása og Signý heita þær.
– Hún var ein eðla rósa.
2. Dætur tvær:
Ása og Signý heita þær.
Hún Signý manni gefin var,
en Ása gull á höfði bar.
– Hún var ein eðla rósa.
3. Gefin var:
en Ása gull á höfði bar.
Hann Pétur frétti suður um haf,
að Ása ein í lofti svaf.
– Hún var ein eðla rósa.
4. Suður um haf,
að Ása ein í lofti var.
Hann herra Pétur að garði fór,
þar sá hann hvar ein skemma stóð.
– Hún var ein eðla rósa.
5. Að garði fór,
þar sá hann hvar ein skemma stóð.
Hann herra Pétur fréttir það:
Ása ein í því lopti var.
– Hún var ein eðla rósa.
6. Fréttir það:
Ása ein þar í lopti var.
Hann klappar á dyr með lófa sín:
„lúk upp, Ása, og lát mig inn!"
– Hún var ein eðla rósa.
7. Lófa sín:
„lúk upp, Ása, og lát mig inn!"
„Ég læt hér engan inn um nátt:
við engan hefi ég stefnur átt.
– Hún var ein eðla rósa.
8. Inn um nátt:
við engan hefi ég stefnur átt.
Ég læt hér engan inn um sinn:
Ég hefi engum stefnt hér inn
– Hún var ein eðla rósa.
9. Inn um sinn:
Ég hefi engum stefnt hér inn."
Nettar hefir hann fingur og smá:
með listum plokkar hann lokur frá.
– Hún var ein eðla rósa.
10. Fingur og smá:
með listum plokkar hann lokur frá.
Ása kastar kodda blá:
„herra Pétur, hvíldu þar á!"
– Hún var ein eðla rósa.
11. Kodda blá:
„herra Pétur, hvíldu þar á!"
„Lítt var ég þinn herra þá,
þú vildir ei láta lokur í frá."
– Hún var ein eðla rósa.
12. Herra þá:
þú vildir ei láta lokur í frá."
Pétur kastar kodda blá:
„smásveinn minn, þú sit þar á."
– Hún var ein eðla rósa.
13. Kodda blá:
„smásveinn minn, þú sit þar á."
Pétur sest á sængurstokk,
drógu þeir af honum silkisokk.
– Hún var ein eðla rósa.
14. Sængursokk,
drógu þeir af honum silkisokk.
Lágu þau svo langa nátt:
skröfuðu margt, en sungu fátt.
– Hún var ein eðla rósa.
15. Langa nátt:
skröfuðu margt, en sungu fátt.
Hvort sem þau töluðu margt eða fátt,
þau bjuggu eina sæng um nátt,
– Hún var ein eðla rósa.
16. Margt eða fátt,
þau bjuggu eina sæng um nátt.
„Ef kynnir þú að eignast svein,
þá gjörðu aldrei föðurnum grein."
– Hún var ein eðla rósa.
17. Eignast svein,
þá gjörðu aldrei föðurnum grein.
„Og láttu engan á þér sjá,
þó að þú berir þungan þrá.
– Hún var ein eðla rósa.
18. Á þér sjá,
þó að þú berir þungan þrá.
Og eftir þennan morguninn,
hann Ásu gefur rauðan gullhring.
– Hún var ein eðla rósa.
19. Morguninn,
hann Ásu gefur rauðan gullhring.
Herra Pétur sté á bryggjufjöl:
„Sit heil , mín, Ása, mundu mig vel!"
– Hún var ein eðla rósa.
20. Bryggjufjöl:
„Sit heil , mín, Ása, mundu mig vel!"
Sá kvittur kom í Gunnars höll,
hún Ása væri ei einsömul öll.
– Hún var ein eðla rósa.
21. Gunnars höll,
hún Ása væri ei einsömul öll.
Hann Gunnar talar við sveinar sín:
„Kallið á Ásu, dóttur mín.
– Hún var ein eðla rósa.
22. Sveina sín:
„kallið á Ásu, dóttur mín."
Þeir sveinar komu fyrir Ásu borð:
„Hann faðir yðar sendir orð.
– Hún var ein eðla rósa.
23. Ásu borð:
„Hann faðir yðar sendir orð."
„Hann sendir yður kveðju blíð,
bað yður koma á samri tíð!"
– Hún var ein eðla rósa.
24. Kveðju blíð,
bað yður koma á samri tíð!"
Hún lengi kembir ljósgult hár,
því treg er hún sinn föður að sjá.
– Hún var ein eðla rósa.
25. Ljósgult hár,
því treg er hún sinn föður að sjá.
Og lengi þvær hún ljósa kinn,
því treg er hún í höllina inn.
– Hún var ein eðla rósa.
26. Ljósa kinn,
því treg er hún í höllina inn.
Hún axlar svo sín safalaskinn,
og gengur svo í höllina inn.
– Hún var ein eðla rósa.
27. Safalaskinn,
og gengur svo í höllina sinn.
Hún hægra fæti í höllina sté:
„Sit heill, minn faðir, hvað viltu mér?"
– Hún var ein eðla rósa.
28. Höllina sté:
„Sit heill faðir, hvað viltu mér?"
„Hví ertu föl, hví ertu fá,
eins og sú mær, er með barni stár?
– Hún var ein eðla rósa.
29. Hví ertu fá,
eins og sú mær, er með barni stár?"
Þá sló hann hana pústur á kinn:
„Haf þetta fyrir viljann þinn!"
– Hún var ein eðla rósa.
30. Pústur á kinn:
„Haf þetta fyrir viljann þinn!"
„Hvort er ég föl og hvort er ég fá,
það stendur þér víst litlu á."
– Hún var ein eðla rósa.
31. Hvort er ég fá,
það stendur þér víst litlu á."
Og hann sló hana annað sinn,
svo blóðið féll um safalaskinn.
– Hún var ein eðla rósa.
32. Annað sinn,
svo blóðið féll um safalaskinn.
„Burt, burtu þú, hin vonda vætt,
til skammar þinni allri ætt!"
– Hún var ein eðla rósa.
33. Vonda vætt,
til skammar þinni allri ætt!"
„Þú skalt hafa í heimanmund
einn blindan þræl og haltan hund."
– Hún var ein eðla rósa.
34. Heimanmund:
einn blindan þræl og haltan hund."
Góð móðir æ er barni best,
hún gaf henni bæði söðul og hest.
– Hún var ein eðla rósa.
35. Barni best,
hún gaf henni bæði söðul og hest.
Hún Ása hægt í brjósti hló,
hún spurði sveininn „Hvert skal nú?"
– Hún var ein eðla rósa.
36. Í brjósti hló,
hún spurði sveininn „hvert skal nú?"
Þá sveinninn henni svarar bert:
„það eru öll ráðin, sem þú ert!"
– Hún var ein eðla rósa.
37. Svarar bert:
„það eru öll ráðin, sem þú ert!"
„Við skulum ríða suður um hól,
þar fyrir býr mín systirin góð."
– Hún var ein eðla rósa.
38. „Suður um hól,
þar fyrir býr mín systirin góð."
Og er þau komu suður um hól,
hún Signý úti í dyrunum stóð.
– Hún var ein eðla rósa.
39. Suður um hól,
hún Signý úti í dyrunum stóð.
„Velkomin, Ása, systir mín,
þér hef ég blandað mjöð og vín."
– Hún var ein eðla rósa.
40. „Systir mín,
þér hef ég blandað mjöð og vín.
„Ég vil eigi mjöð og eigi vín,
en ljá mér leynd í loftum þín!"
– Hún var ein eðla rósa.
41. „Eigi vín,
en ljá mér leynd í loftum þín!"
„Ég ljæ þér loft og læstan bing,
ef gefur þú mér þinn rauða gullhring."
– Hún var ein eðla rósa.
42. „Læstan bing,
ef gefur þú mér þinn rauða gullhring."
„Lítt man ég þá það ástarband;
hann kemur aldrei þér á hand!"
– Hún var ein eðla rósa.
43. „Ástarband:
hann kemur aldrei þér á hand!"
„Burt, burtu þú, hin vonda þá,
ég vil þig hvorki heyra né sjá!"
– Hún var ein eðla rósa.
44. „Hin vonda þá,
ég vil þig hvorki heyra né sjá!"
Hún Ása hægt í brjósi hló,
hún spurði sveininn: „hvert skal nú?"
– Hún var ein eðla rósa.
45. Í brjósti hló,
hún spurði sveininn: „hvert skal nú?
Þá sveinninn henni svarar bert:
„Þar eru öll ráðin, sem þú ert."
– Hún var ein eðla rósa.
46. Svarar bert:
„Þar eru öll ráðin, sem þú ert."
„Við skulum ríða suður um skóg,
þar fyrir býr mín fóstran góð."
– Hún var ein eðla rósa.
47. „Suður um skóg,
þar fyrir býr mín fóstran góð."
Og er þau komu suður um skóg,
hann Þorbjörn úti í dyrum stóð.
– Hún var ein eðla rósa.
48. Suður um skóg,
hann Þorbjörn úti í dyrum stóð.
Hann Þorbjörn kallar til Gyðu sín:
„Hér komin er Ása fóstra þín!"
– Hún var ein eðla rósa.
49. Til Gyðu sín:
„Hér komin er Ása fóstra þín!"
Hún Gyða kastar saxi og saum,
hún gefur meira að Ásu gaum.
– Hún var ein eðla rósa.
50. Saxi og saum,
hún gefur meira að Ásu gaum.
„Velkomin, Ása, dóttir mín,
þér hef ég blandað mjöður og vín."
– Hún var ein eðla rósa.
51. „Dóttir mín,
þér hef ég blandað mjöð og vín."
„Ég vil eigi mjöð og eigi vín,
en ljá mér leyn í loftum þín!"
– Hún var ein eðla rósa.
52 .Eigi vín,
en ljá mér leynd í loftum þín!"
„Ljá þú mér loft og læstan bing,
þá skal ég gefa þér rauðan gullhring!"
– Hún var ein eðla rósa.
53. „Læstan bing,
þá skal ég gefa þér rauðan gullhring!"
Hún Gyða svarar henni stillt:
„það allt skal vera sem þú vilt."
– Hún var ein eðla rósa.
54. Henni stillt:
„Það allt skal vera sem þú vilt.
„Ég ljæ þér loft og læstan bing,
en eigðu sjálf þinn tryggða-hring!"
– Hún var ein eðla rósa.
55. „Læstan bing,
en eigðu sjálf þinn tryggða-hring!"
En þegar sól á fjöllum skein,
hún Ása fæddi fagran svein.
– Hún var ein eðla rósa.
56. Fjöllum skein,
hún Ása fæddi fagran svein.
Og þegar hann var vetra fimm.
þá steig hann fyrst í höllina inn.
– Hún var ein eðla rósa.
57. Vetra fimm,
þá steig hann fyrst í höllina inn.
Þá kom skip við saltan sand,
hann herra Pétur steig á land.
– Hún var ein eðla rósa.
58. Saltan sand,
hann herra Pétur steig á land.
En sveinninn úti á akri stóð,
er herra Pétur að garði fór.
– Hún var ein eðla rósa.
59. Akri stóð,
er herra Pétur að garði fór.
Hann tók þá svein og horfði á:
„Hví berð þú þessi augun blá?"
– Hún var ein eðla rósa.
60. Horfði á:
„Hví berð þú þessi augun blá?"
„Og hver á þig, þú fagri sveinn,
sem leikur þér hér úti einn?"
– Hún var ein eðla rósa.
61. „Fagri sveinn,
sem leikur þér hér úti einn?"
„Hún Ása heitir, móðir mín blíð,
er dóttir Gunnars undir Hlíð."
– Hún var ein eðla rósa.
62. „Móðir mín blíð,
er dóttir Gunnars undir Hlíð."
„Ef Ása sú er móðir þín,
þá er ég sannur faðir þinn!"
– Hún var ein eðla rósa.
63. „Móðir þín,
þá er ég sannur faðir þinn!"
Hann tekur með sér sveininn sinn,
og gengur svo í húsið inn.
– Hún var ein eðla rósa.
64. Sveininn sinn,
og gengur svo í húsið inn.
Hann kyssti Gyðu á sinn munn,
en Ása gaf sig færra um.
– Hún var ein eðla rósa.
65. Á sinn munn,
en Ása gaf sig færra um.
Hann kyssti Ásu ástarkoss:
„Því komstu eigi að fagna oss?"
– Hún var ein eðla rósa.
66. Ástarkoss:
„Því komstu eigi að fagna oss?"
„Og hví fórstu frá föður þín,
eða lét hann þig svo gjalda mín?"
– Hún var ein eðla rósa.
67. „Föður þín,
eða lét hann þig svo gjalda mín?"
„Því fór ég frá föður mín,
að faðir minn lét mig gjalda mín?"
– Hún var ein eðla rósa.
68. „Föður mín,
að faðir minn lét mig gjalda mín?"
Herra Pétur talar við sveina sín:
„Kallið á Gunnar, hann komi til mín."
– Hún var ein eðla rósa.
69. Sveina sín:
„Kallið á Gunnar, hann komi til mín."
Þeir sveinar komu fyrir Gunnars borð:
„Herra Pétur sendir yður orð.
– Hún var ein eðla rósa.
70. Gunnars borð:
„Herra Pétur sendir yður orð.
Hann sendir yður kveðju blíð,
bað yður koma á samri tíð!"
– Hún var ein eðla rósa.
71. „Kveðju blíð,
bað yður að koma á samri tíð!"
Hann Gunnar sest á hvítan hest,
og allra manna reið hann best.
– Hún var ein eðla rósa.
72. Hvítan hest,
og allra manna reið hann best.
Hann axlar svo sín safalaskinn,
svo gengur hann í höllina inn.
– Hún var ein eðla rósa.
73. Safalaskinn,
svo gengur hann í höllina inn.
Hann hægra fæti í höllina sté:
„Heill sértu, Pétur, hvað viltu mér?"
– Hún var ein eðla rósa.
74. Höllina sté:
„Heill sértu, Pétur, hvað viltu mér?"
„Hví rakstu burtu dóttur þín,
eða átti hún að gjalda mín?"
– Hún var ein eðla rósa.
75. „Dóttur þín,
eða átti hún að gjalda mín?"
„Ekki átti hún að gjalda þín,
en hún galt eigin þráleiks sín."
– Hún var ein eðla rósa.
76. „Gjalda þín,
en hún galt eigin þráleiks sín."
„Því enginn maður af henni fékk,
hver átti það, sem með hún gekk."
– Hún var ein eðla rósa.
77. „Af henni fékk,
hver átti það, sem með hún gekk."
Herra Pétur sló hann hann pústur á kinn:
„Haf þetta fyrir dóttur þín!"
– Hún var ein eðla rósa.
78. Pústur á kinn:
„Haf þetta fyrir dóttur þín!"
Herra Pétur sló hann pústra tólf,
svo blóðið rann um hallargólf.
– Hún var ein eðla rósa.
79. Pústra tólf,
svo blóðið rann um hallargólf.
„Hún Ása skal ei þurfa þín,
fyrst þú lést hana gjalda mín."
– Hún var ein eðla rósa.
80. „Þurfa þín,
fyrst þú lést hana gjalda mín."
„Þú sjálfur eig þitt gull og fé,
hún Ása þarf þess ekki með."
– Hún var ein eðla rósa.
81. „Þitt gull og fé,
hún Ása þarf þess ekki með."
Burt, burtu þú, hinn vondi þá,
ég vil þig hvorki heyra né sjá!
– Hún var ein eðla rósa.
82. Hinn vondi þá,
ég vil þig hvorki heyra né sjá!
Pétur setti sveininn sér við hönd,
gaf honum bæði gull og lönd.
– Hún var ein eðla rósa.
83. Sér við hönd,
gaf honum bæði gull og lönd.
Hann setti Ásu sér í kné,
hann festi frú og gaf henni fé.
– Hún var ein eðla rósa.
84. Sér í kné,
hann festi frú og gaf henni fé.
Hann gaf henni Ásu koss á kinn.
„Nú skalt þú vera kvinnan mín!"
– Hún var ein eðla rósa.
85. Koss á kinn:
„Nú skalt þú vera kvinnan mín!"
Og þar var bæði gleði og gaman:
Herra Pétur og Ása voru gefin saman.
– Hún var ein eðla rósa.
86. Gleði og gaman:
Herra Pétur og Ása voru gefin saman.
Herra Pétur siglir suður í lönd,
með Ásu og soninn sér við hönd.
– Hún var ein eðla rósa.
87. Suður í lönd,
með Ásu og soninn sér við hönd.
Vendi ég mínu kvæði í kross,
Sankti María sé með oss!
– Hún var ein eðla rósa.
88. Kvæði í kross,
Sankti María sé með oss!
Page updated
Google Sites
Report abuse