Kvæði af frúnni Kristínu

1. Viljið þér nökkuð hlýða mér, meðan eg segi fram

hvörsu hin unga Kristín sína sorg vann.

– Hún er ein eðlu rósa.

2. Meðan eg segi fram,

hvörsu hin unga Kristín sína sorg vann.

Fyrst missti hún sinn föður,

þá sína kærustu móður.

– Hún er ein eðlu rósa.

3. Föður

og þá sína kærustu móður,

þar næst sína bræður fimm.

Guð náði þann skaða sem hún fékk um sinn.

– Hún er ein eðlu rósa.

4. Bræður fimm.

Guð náði þann skaða sem hún fékk um sinn.

Og so sínar systur þrjár.

Guð náði þann skaða sem hún mundi fá

– Hún er ein eðlu rósa.

5. Systur þrjár.

Guð náði þann skaða sem hún mundi fá.

Kóngurinn talar við sveina sín:

„Kallið á hana Kristínu, hún komi til mín.“

– Hún er ein eðlu rósa.

6. Við sveina sín:

„Kallið á hana Kristínu, hún komi til mín.“

Sveinninn kom fyrir Kristínar borð:

„Kóngurinn sendi yður orð.“

– Hún er ein eðlu rósa.

7. Kristínar borð:

„Kóngurinn sendi yður orð.

Hann sendi yður orð og góðar gáfur,

hann vill yðar fundi ná.“

– Hún er ein eðlu rósa.

8. Góðar gáfur,

hann vill yðar fundi ná.“

Axlar hún yfir sig safalaskinn,

so gengur hún í höllina inn.

– Hún er ein eðlu rósa.

9. Safalaskinn,

so gengur hún í höllina inn.

Hægra fæti í höllina sté:

„Sittu heill, kóngur, hvað viltu mér?“

– Hún er ein eðlu rósa.

10. Í höllina sté:

„Sittu heill, kóngur, hvað viltu mér?“

Kóngurinn klappar í sæti hjá sér:

„Frú Kristín, þú sit hjá mér.“

– Hún er ein eðlu rósa.

11. Í sæti hjá sér:

„Frú Kristín, þú sit hjá mér.“

Hann klappar undir hennar hvítu kinn:

„Eg vilda þú verðir kæran mín.“

– Hún er ein eðlu rósa.

12. Hvítu kinn:

„Eg vilda þú yrðir kæran mín.

Vilda eg að mín drottning væri deyð,

skylda eg fanga þig, rósin reyð.

– Hún er ein eðlu rósa.

13. Mín drottning væri deyð,

skylda eg fanga þig, rósin reyð.“

Drottningin stóð undir loftsins sala,

hún heyrði á hvað þau voru að tala.

– Hún er ein eðlu rósa.

14. Undir loftsins sala,

hún heyrði á hvað þau voru að tala.

Drottningin talar við þernur sín:

„Kallið á hana Kristínu, hún komi til mín.“

– Hún er ein eðlu rósa.

15. Við þernur sín:

„Kallið á hana Kristínu, hún komi til mín.“

Hægri fæti í höllina sté:

„Sittu heil, drottning, hvað viltu mér?“

– Hún er ein eðlu rósa.

16. Í höllina sté:

„Sittu heil, drottning, hvað viltu mér?“

Drottningin klappar í sæti hjá sér:

„Kristín litla, sit hjá mér.“

– Hún er ein eðlu rósa.

17. Í sæti hjá sér:

„Kristín litla, sit hjá mér.“

Heyrðu það, Kristín, þerna mín,

hvað talaði minn kóngur til þín?

– Hún er ein eðlu rósa.

18. Þerna mín,

hvað talaði minn kóngur til þín?

„Ríkissveinar mín báðu,

spurðu minn herrann að ráðum.

– Hún er ein eðlu rósa.

19. Báðu,

spurðu minn herrann að ráðum.“

„Lýgur þú það, Kristín, þerna mín,

annað talaði minn kóngur til þín.

– Hún er ein eðlu rósa.

20. Þerna mín,

annað talaði minn kóngur til þín.

Eg heyrði það á míns herrans orð

hann vildi vita mig í vígðri mold.

– Hún er ein eðlu rósa.

21. Herrans orð

hann vildi vita mig í vígðri mold.“

Drottningin talar við sveina sín:

„Brennið hana á báli frú Kristín.“

– Hún er ein eðlu rósa.

22. Sveina sín:

„Brennið hana á báli frú Kristín.“

Sveinninn svarar og varð við reiður:

„Annar væri þér meiri heiður.“

– Hún er ein eðlu rósa.

23. Varð við reiður:

„Annar væri þér meiri heiður.“

Þeir tóku sér lítinn ferjubát,

reru undan landi og voru vel kátir.

– Hún er ein eðlu rósa.

24. Ferjubát,

reru undan landi og voru vel kátir.

Þeir undi við stafni og skyggðum brand

og sigldu so fram í heiðið kóngs land.

– Hún er ein eðlu rósa.

25. Skyggðum brand

og sigldu so fram í heiðið kóngs land.

Akkeri kastar á hvítan sand,

þar sté hún frú Kristín fyrst á land.

– Hún er ein eðlu rósa.

26. Á hvítan sand,

þar sté hún frú Kristín fyrst á land.

Sveinninn kom fyrir kóngsins borð:

„Kóngurinn í kristindóminum sendi yður orð.“

– Hún er ein eðlu rósa.

27. Fyrir kóngsins borð:

„Kóngurinn í kristindóminum sendi yður orð.

Hann sendi yður orð og góðar gáfur,

frú Kristín til drottningar ráðs.

– Hún er ein eðlu rósa.

28. Góðar gáfur,

frú Kristín til drottningar ráðs.“

„Það skal aldrei á meðan eg lifi

að eg sé heiðnum kóngi gefin.

– Hún er ein eðlu rósa.

29. Á meðan eg lifi

að eg sé heiðnum kóngi gefin.“

Laugardaginn lét hann sig í fontinn bera,

sunnudaginn skyldi brullaupið vera.

– Hún er ein eðlu rósa.

30. Í fontinn bera,

sunnudaginn skyldi brullaupið vera.

Setur hún kistilinn sér í hné,

býtir upp með sveinunum gull og fé.

– Hún er ein eðlu rósa.

31. Sér í hné,

býtir upp með sveinunum gull og fé.

„Heilsi þér mínum herra,

guð gefi hönum vel að vera.

– Hún er ein eðlu rósa.

32. Herra,

guð gefi hönum vel að vera,

og so þeirri illu frú,

illa sveik hún mig í staðlegri trú.

– Hún er ein eðlu rósa.

33. Illu frú,

illa sveik hún mig í staðlegri trú.

Segðu mínum herranum í frá

hvörsu við skiptum þeim skrínunum þá.

– Hún er ein eðlu rósa.

34. Mínum herranum í frá

hvörsu við skiptum þeim skrínunum þá.

Mitt var heilt en hennar var brotið,

illa hef eg minnar þjónustu notið.

– Hún er ein eðlu rósa.

35. Hennar var brotið,

illa hef eg minnar þjónustu notið.“

Vendi eg mínu kvæði í kross,

sjálfur Guð, hann veri með oss.

– Hún er ein eðlu rósa.