Kristínar kvæði

1. „Ég var skorin í silki

og í skarlats trey,

:,:síðan borin til strandanna,

lögð í sjávar:,:fley.

2. Eg mátti ekki drukkna

því guð var mér so góður,

:,:báran bar mig heim í lund

þar fagri hjörturinn:,: grór.

3. Þar kom riddarinn ríðandi

með sína sveina þrjá,

:,:hann tók mig upp so litla,

í fjörusandi eg:,: lá.

4. Hann tók mig upp og bar mig heim

á sitt eigið bú,

:,:þar var eg so lengi,

eg varð hans eigin:,: frú.

5. Fyrstu nótt við saman lágum,

þá fékk eg þann harm,

:,:komu kóngsins sakamenn,

þeir vógu hann á minn:,: arm.

6. Vógu þeir kónginn Aðalbrigt

og hans sveina tvo,

:,:þriðji sigldi af landi burt

og mun eg hann aldrei:,: sjá.

7. Völt er veraldar blíðan,

trúir þar enginn á,

:,:mér er horfinn menjalundur,

mun eg hann aldrei:,: sjá.

8. Þó eg lifi so lengi

eg man hann alla stund,

:,:so hefur sorgin þvingað mig,

sárt fyrir okkarn:,: fund.

9. Árla myrgins:

„Frúin Kristín,

:,:hvörsu líkar þér

við festarmanninn:,: þinn?“

10. „Og so vel ann eg

mínum festarmann,

:,:sjálfur guð í himinríki

heiðri mig og:,: hann.

11. Allt það rauðagull

vilda eg gefa þar til

:,:að eg mætti vel við

þá veröldina:,: skil.“

12. „Eigðu sjálf þitt rauðagull,

njóttu manna best,

:,:undu þér við þann ríkan herrann

sem þig hefur:,: fest.“