Kristínar kvæði er upprunalega danskur sagnadans og á sér hliðstæðu í Kvæðinu um greifardóttur af Vendil. Kvæðið hefur einungis verið skrifað upp tvisvar hér á landi.
ÍFk númer:
JH 18
VÓ númer:
VÓ 10
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Tvö pappírshandrit frá 17. öld
Fyrirsögn á íslensku:
Kristínar kvæði
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Glatað. Líklegast hefur lagið verið svipað og það sem notað er við Ókindakvæði, Grýlukvæði eftir Stefán Ólafsson í Vallanesi eða Einn guð í hæðinni þar sem kvæðið er dragmælt, þ.e. síðari hluti hvers erindis er alltaf endurtekinn.
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
1. „Ég var skorin í silki
og í skarlats trey,
:,:síðan borin til strandanna,
lögð í sjávar:,:fley.
2. Eg mátti ekki drukkna
því guð var mér so góður,
:,:báran bar mig heim í lund
þar fagri hjörturinn:,: grór.
3. Þar kom riddarinn ríðandi
með sína sveina þrjá,
:,:hann tók mig upp so litla,
í fjörusandi eg:,: lá.
4. Hann tók mig upp og bar mig heim
á sitt eigið bú,
:,:þar var eg so lengi,
eg varð hans eigin:,: frú.
5. Fyrstu nótt við saman lágum,
þá fékk eg þann harm,
:,:komu kóngsins sakamenn,
þeir vógu hann á minn:,: arm.
6. Vógu þeir kónginn Aðalbrigt
og hans sveina tvo,
:,:þriðji sigldi af landi burt
og mun eg hann aldrei:,: sjá.
7. Völt er veraldar blíðan,
trúir þar enginn á,
:,:mér er horfinn menjalundur,
mun eg hann aldrei:,: sjá.
8. Þó eg lifi so lengi
eg man hann alla stund,
:,:so hefur sorgin þvingað mig,
sárt fyrir okkarn:,: fund.
9. Árla myrgins:
„Frúin Kristín,
:,:hvörsu líkar þér
við festarmanninn:,: þinn?“
10. „Og so vel ann eg
mínum festarmann,
:,:sjálfur guð í himinríki
heiðri mig og:,: hann.
11. Allt það rauðagull
vilda eg gefa þar til
:,:að eg mætti vel við
þá veröldina:,: skil.“
12. „Eigðu sjálf þitt rauðagull,
njóttu manna best,
:,:undu þér við þann ríkan herrann
sem þig hefur:,: fest.“