Drengur nokkur átta ára

1. Drengur nokkur átta ára,

alinn af blóði fiskimanns,

lyst til fékk og löngun sára

leiðir kanna gedduranns,

vaða pytti vatns óklára

var því iðja dagleg hans.

2. Hvað er það sem börn ei bralla?

bjó hann til úr sefi knör.

Faðir hans, sem ævi alla

alið hafði í sævar-för,

skipherra efni kund nam kalla;

kappanum hældi menja bör.

3. Dramb í huga drengs það vekur,

dirfist hann við föðurs orð,

móður sinnar trog því tekur,

tjáist vilja kveðja storð,

fram á tjörn því óðum ekur,

ætlar strax að fara um borð.

4. „Herra skips nú orðinn er eg,“

ungur drengur sagði þá,

„út í Kína fús því fer eg,“

– faðir hans hafði minnst þar á. –

Hann kom að og sagði: „sver eg,

svoddan breytni hrósa má!

5. Huggast eg af högum þínum,

hjartað lífgar gleði sú:

fótsporum að fylgja mínu,

fallega hefir byrjað nú,

haldir þú fram hætti fínum

höfuð-bátsmaður verður þú.“

6. Fílfskum dreng sú fýsn óholla

fjölgan ára þróast við;

tré, upp reist í trígil-bolla,

traf á hengdi dálítið,

akker lét þar tvö við tolla,

tjarnar siglir út á mið.

7. Bylur kom að feigðar fleyi;

faðirinn horfði sitt á jóð.

Maðsfos sökk á miðjum vegi,

mælti þá og rak upp hljóð:

„Föður míns hrós, en hrísið eigi,

hratt mér nú á dauðans slóð.“