Vestfirðinga blómi

Vestfirðinga blómi er afmorskvæði og vikivakakvæði varðveitt í pappírshandriti frá því um 1600. Handritið er illa varðveitt en Jón Þorkelsson (f. 1859. d. 1924), sem ritaði Om Ditningen på Island i det 15. og 16. Århundrede (1888), rýndi í eyðurnar.

Fyrirsögn:

Eitt kvæði/ Vestfirðinga blómi

Lagboði:

Ekki vitað

Höfundur:

Ókunnur

Kvæðagrein:

Afmorskvæði; Vikivakakvæði; Vikivakar; Íslensk þjóðkvæði

Kvæði undir sama bragarhætti:

Heillaóskakvæði - Upphaf: „Skemmta vildi ég skýrri menja þöllu." Afmorskvæði og vikivakakvæði
Kvæði af Naam sýrlenska - Upphaf: „Hlýði þeir sem henda gaman að kvæðum." Eftir Einar Sigurðsson í Heyddölum (f. 1539. d. 1626).
Tólfsonakvæði - Upphaf: „Fyrðum bæði og falda ungri gefni." Eftir Guðmund Bergþórsson (f. 1657. d. 1705)

Heimild/kvæðið á prenti:

Íslenzkir vikivakar og vikivakakvæði, 1894, bls. 256.

1. Hér verður eitthvert ævintýr að rísa,

unga vildi ég auðar gefni prísa.

Hún er svo fögur og frygðarlig

fínliga uppá sjálfa sig

sem sýnist mig.

Víf er ekki vænna á mínum dómi

en Vestfirðinga blómi.

2. Gullskorð hefur mér gengið nærri lyndi,

garpurinn þetta enginn á mér fyndi.

Sú er mér helst í hjarta kær

hringa skorðin firr og nær,

sá er mér sær.

Vildi ég tala við þig mega í tómi,

minn Vestfirðinga blómi.

3. S[kja]ld[a freyr] við skikkjulindi fína

skilja varð um langa ævi sína.

Þau eru dæmi í dag hjá mér,

dreifast tekur nú víða hér

sem bragurinn tér.

Virðum bið ég vaxi heiður og sómi,

minn Vestfirðinga blómi.

Heimildir:

Bjarni Þorsteinsson. (1906–1909). Íslenzk þjóðlög. Kaupmannahöfn: S.L. Møller.