Heillaóskakvæði

1. Skemmta vildi ég skýrri menja þöllu,

skortir mig til kvæðalag með öllu;

með blíðum orðum beiddi mig

brúðurin ung að ljóða um sig,

svo lystilig.

Væri' ég skyldur viljann minn að sýna

og veita beiðni þína.

2. Hýr og kát sem hæfir menja tróðu,

hún var borin af ætt og slekti góðu;

hjá föður og móður er fljóðið mætt,

fríð og blíð af dýrstri ætt

sem ég fæ rætt.

Af þeim lærði hún allar kvenmanns dyggðir

engum veitti hún styggðir.

3. Hvað mun þurfa hennar mennt að greina?

Því hana skortir ei við kvinnu neina.

Það sem manni mögulegt er,

mengrund dyggð af fljóðum ber

sem eflaust er;

auðmýkt kalla ég æðsta meyjar prýði,

aldrei frá henni líði.

4. Fæ ég ei meiri fyrir þig lagt í orði,

fremri kjör ég þér allra næsta gjörði;

haldist við þig hamingjan betur

en harðast stendur á bókum letur,

og límið getur.

Fagurt er nafnið fríðrar menja hildar,

fáar eru svo mildar.

5. Heilræðin sem hæfir eftirdæmi,

hefir hún rétt, sem við hana sjálfa kæmi;

allt það gott sem auðnan lér

athugar hún með sjálfri sér,

sem eflaust er;

safnar hún kostum saman á hverju dægri,

sú mun listin frægri.

6. Bið ég hún forðist fár og allan vanda,

svo frúinni skyldi aldrei á móti standa.

Æ því lengur lifir hún hér,

lukkan bið ég að aukist þér

sem eflaust er;

eftir þetta endaloksins góða

æski' ég yður, mín tróða.

7. Gef ég þig alla guði' í himna sæti,

gleðji önd og líkamans þar með gæti,

feli þau undir faðmi sín,

firri þig sút og allri pín,

mín auðar lín.

Boðnar falli bragarins kveikinn stirða,

ég bið yður viljann virða.