Jómfrú blómleg mjög mæt

Jómfrú blómleg mjög mæt

moturs fitin ágæt,

þundar blandið, þel sæt,

þér ég bera læt.

Af ástaryl,

baugabil,

bestu ósk ég vanda

til handa.

Geði kæt,

gleði sæt,

góðum dyggðum ævi bæt.

Ills ei þræt,

augun væt,

iðrun forna tíma bæt.

Sumar nýtt

sendist blítt

sólartjaldið blóma skrýtt.

Gróðann rétta

fróðir frétti

fyrðar alla heims um byggð.

Verm þú allt

áður kalt,

yndi finndu, sól ávallt.

Fuglar syngja

foldu kringum;

falleg þing í sæðisbingum

sjálf í kringum

sóma slyngum

setur alvaldshöndin

um löndin.

Þennan ljóma,

besta blóma

bragnar jafnan skyldu róma.

Með heiðri og sóma

á degi dóma

drottins lofgjörð vandi

í standi

lifandi

sál og andi

í Síonslandi;

sinnulandi hverfi styggð.

Systir góð,

sorg og móð

sefi þér um hryggjuslóð

sá hryggan kæta kann,

Kristur besti þinn,

guð og mann,

geðs um rann

gæfubann

stillir hann

þitt í sérhvert sinn;

líkamann

eins andann

algervan

hefji í himininn inn.

Litars bátur lendi vendur

hendi af sendur,

víni, hríni hér kominn.