Fyrirsögn:
Hrannar sunna spök spöng; Bónorðsbréf
Lagboði:
Íslenskt þululag. Líkist mjög laginu sem notað er við Jómfrú blómleg mjög mæt
Höfundur:
Pétur Jakobsson (f. um 1740. d. 1797) bóndi í Sýrnesi í Aðaldal.
Kvæðagrein:
man-langlokur; ástarljóð; barnagælur; vikivakar
Kvæði undir sama bragarhætti:
Á ekki við. Sjá einnig Jómfrú blómleg mjög mæt og Danslilju eftir Þorlák Þórarinsson
Heimild/kvæðið á prenti:
Aths.
Sums staðar er talað um að kvæðið sé ástarljóð en í öðrum heimildum barnagæla og í enn öðrum heimildum vikivaki (sjá t.d. þjóðsögur Sigfúsar Sigfússonar, X. bindi)
Hrannar sunna spök spöng
spila vil eg þér söng
ef styttast mætti stund löng
stefa vef ég klíð.
Siðug, fríð
seims hlíð
sjávar eisu hrundin,
gulls grundin,
frómleg, sett,
sómanett
semur gaman frítt og rétt,
firrist prett
og falsið þétt,
forðast stirðan lastablett.
Falleg þú
falda brú
finnst ei líkinn þinn.
Liljan svinn,
ljós á kinn
lífgar geð og huga minn.
Kætir vitur
sæta er situr
sjónarsteinum fyrir nú.
Elskar frið
og sómasið
situr jafnan góðsemd við.
Hringþöll rjóð
hýr og góð
hrindir móð úr lyndisslóð,
viskusjóð
ber fríðan fróð,
flestir kostum unna,
sem kunna.
Dægilig
dirfir mig
drósin ljósa að kveða um þig.
Máls um stig
hér ryðst á rig
ræðusmíð til handa
eik banda,
að vanda.
Mærð kveðanda
má svo standa
mér að blanda Sónar vín.
Gengur smátt
galið hátt;
geymi' ég Sónar breytum þátt.
Hadda gná
hýr á brá,
heyrðu orðin mín.
Þig að ná
sæla að sjá
sú hér má
reiknast há
gæða gjöfin fín.
Ég skal þá
eftir á
ójá,
öll nær hrelling dvín
ála sólar ærudýrust,
skærust, skýrust
niptin bjarta, njóta þín.
________________________
Útg. Guðmundar Kolbeinssonar frá Hlíð í Grafningi
Hrannar sunna spök spöng
spila vil eg þér söng
ef styttast mætti stund löng
stefa vefa klíð.
Siðug, fríð
seims hlíð
sú var eisu hrundin,
gulls grundin,
frómleik, sett,
sómanett
semur gaman frítt og rétt,
firrist prett
falsið þétt,
forðast stirðan lastablett.
Hringþöll rjóð
hýr og góð
hrindir móð
úr yndis slóð,
viskusjóð
ber fagurt fljóð.
Þræðist mér til handa
að banda
að vanda.
Mær kveðanda
má ei standa
mér að blanda
Sónar þátt.
Gengur smátt
galið þrátt;
gleymir kvæða breyttum hátt.
Falleg þú,
falda brú
finnst ei líki þinn.
Liljan svinn,
ljós á kinn
lífar geð og hugann minn.
Kætinn vekur
sæta er situr
sjónarsteinum fyrr en nú.
Iðkað frið
sóma sið,
situr jafnan góðsemd við.
Hadda gná
hýr á brá
heyrðu orðin mín.
Ójá,
ég skal fá
eftir fá
í sæl að sjá
öll þá hrelling dvín.
álar sólar æru stýrust
skærust skýrust
niftin banda njóta þín.
________________________
Útg. Sigurlínu Gísladóttur frá Ási í Skagafirði, fædd í Glæsibæ
Hrannar sunna spök spöng
spila vil eg þér söng
ef styttast mætti stund löng
stefja vefja klíð.
Siðug, fríð
seims hlíð
sjávar eisu hrundin,
gulls grundin.
________________________
Útg. Þorgeirs Magnússonar
Hrannar sunnu spök spöng
spila vil eg þér söng
stytta mætti stund löng
stefja vefja klíð.
Siðug, hlíð
söngs hlíð
sjávar eisu hrundin,
gulls grundin,
frómleik, sett,
sómanett
sem er gaman frítt og sett,
forðum sett
falsið nett,
forðum sinnum lastasprett.
Hringagná
hýr á brá
heyr þú orðin mín
þér að ná
í sæl að sjá
sé þér á
ó, já
öll þá hrelling dvín.
Ævi sólin skærust skín
miskunn þetta njóti sín.
https://handrit.is/manuscript/view/is/IBR08-0112/205?iabr=on#page/89v/mode/2up
þessa .... langloku orkti Pétur á ungdómsárum sínum um jómfrú Þorbjörgu Steffánsdóttur sem þá var heimasæta í Presthólum sem giptist síðar síra Stefáni Scheving , þurfti samastaðar (?)