Danslilja

Við í lund,

lund fögrum, eina stund

sátum síð sáðtíð,

sól rann um hlíð.

Hlé var hlýtt þar;

háar og bláar,

ljósar og grænar

liljurnar vænar

í laufguðum skans

þar báru sinn krans,

sem brúðir með glans

búnar í dans;

doppum dikandi,

blöðum blikandi

blómstur ilmandi

við lyktuðum lands;

heyrðum söng, list löng

lék um kvistu frjóa,

við urtastöng andföng

útpiplaði lóa

með spóa

munn-mjóa.

Kænt við hann kjóa

kváðu gaukar móa.

Sungu runnar, bungur, brunnar;

bakaði vöngum sunna

við sjóa

með unnar ið fróa.

Fagurt var um flóa,

formenn voru að róa,

hvít blankaði hafs brúna,

heið krúna

lands-túna,

logn dúna.

Liljum þeim er glóa

nam gróa samþróa.

Kvikur són lék um lón,

líkur þótti samtón

við symfón

og sönghörpunið um frón.

Gjóði Þundar góð-hróðug undi

glóða sunda rjóð slóð í lundi,

hróðurs punda hljóð dundi,

hlóðu blundi ljóð sprundi,

rjóður stundi, móð mundi

myndað yndi fljóð.