Skapsbót

Þó erindin vísna vessa

vilji mjer falla þungt,

eyk eg enn iðju þessa

að afmá hryggðar punkt.

Ei veit öldin hýr,

hvað annars brjóstið lýr;

optlega undan andlegum söng

angrið í burtu flýr.

Sitt hefur sjerhver sinni,

svo fer hyggju minni.

(13). Þrotið er þetta kvæði

þulið á náttartíð;

horfin hugarins mæði

og hugguð lundin blíð.

Mergjuð er mærðin lítt,

því maðurinn hefur sjer flýtt;

Skapsbót heitir bragurinn beinn,

með bögunum hef jeg hann hnýtt.

Læt jeg hjer við lenda;

lof sje guði án enda.