Díakon

Díakon er gamanbragur eftir síra Stefán Ólafsson í Vallanesi (f. um 1619. d. 1688). Kvæðið hefur sama bragarhátt og andlega kvæðið Um eptirlangan eilífs lífs eftir Jón Þorsteinsson píslarvott

Fyrirsögn:

Díakon

Lagboði:

Íslenskt þjóðlag úr Hymnodiu sacra

Höfundur:

Kvæðagrein:

Vikivakakvæði (kvæði undir vikivakakvæðaháttum)
Kvæði undir sama bragarhætti:

Um eptirlangan eilífs lífs - Upphaf: „Hjartans langan eg hef til þín." Eftir Jón Þorsteinsson píslarvott (f. 1570 d. 1627). Sálmur með bragarhætti sem líklega var notaður í gleðinni á vökunóttum

Heimild/kvæðið á prenti:

1. Neðan úr Fjörðum flytur sig

Díakon Snorrason

upp í hvamminn, stanzar mig;

bordúninn

kjörinn í kór að syngja

og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.

2. Ingunni gerði hann elska fast

Díakon Snorrason

áður en hún lét fallerast

bordúninn

kjörinn í kór að syngja

og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.

3. Kapalinn á og kýrnar tvær,

Díakon Snorrason

kálfa þrjá, en engar ær;

bordúninn

kjörinn í kór að syngja

og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.

4. Þegar hann brúkar hljóðin há

Díakon Snorrason

heyrist í klifið og yfir um á

bordúninn

kjörinn í kór að syngja

og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.

5. Einu sinni hann keypti kút

Díakon Snorrason

kirkjusmið þar kemur við,

kátur presturinn syngur:

bordúninn

kjörinn í kór að syngja

og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.