Díakon er gamanbragur eftir síra Stefán Ólafsson í Vallanesi (f. um 1619. d. 1688). Kvæðið hefur sama bragarhátt og andlega kvæðið Um eptirlangan eilífs lífs eftir Jón Þorsteinsson píslarvott
Fyrirsögn:
Díakon
Lagboði:
Íslenskt þjóðlag úr Hymnodiu sacra
Höfundur:
Stefán Ólafsson í Vallanesi (f. 1619. d. 1688)
Kvæðagrein:
Vikivakakvæði (kvæði undir vikivakakvæðaháttum)
Kvæði undir sama bragarhætti:
Um eptirlangan eilífs lífs - Upphaf: „Hjartans langan eg hef til þín." Eftir Jón Þorsteinsson píslarvott (f. 1570 d. 1627). Sálmur með bragarhætti sem líklega var notaður í gleðinni á vökunóttum
Heimild/kvæðið á prenti:
1. Neðan úr Fjörðum flytur sig
Díakon Snorrason
upp í hvamminn, stanzar mig;
bordúninn
kjörinn í kór að syngja
og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.
2. Ingunni gerði hann elska fast
Díakon Snorrason
áður en hún lét fallerast
bordúninn
kjörinn í kór að syngja
og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.
3. Kapalinn á og kýrnar tvær,
Díakon Snorrason
kálfa þrjá, en engar ær;
bordúninn
kjörinn í kór að syngja
og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.
4. Þegar hann brúkar hljóðin há
Díakon Snorrason
heyrist í klifið og yfir um á
bordúninn
kjörinn í kór að syngja
og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.
5. Einu sinni hann keypti kút
Díakon Snorrason
kirkjusmið þar kemur við,
kátur presturinn syngur:
bordúninn
kjörinn í kór að syngja
og klukkunum þar í Vallanesi að hringja.