Þorrablóts-vísur 1877

1. Í Babýlon hér útlægir vér erum

sem Ísrael hjá heiðingjanna fjöld;

en glaðir þó á góðri stundu verum

og gjalla látum hörpu þetta kvöld.

Í kvöld vér ekki hljóðfærin upp hengjum;

við helga Bakkuss Evfrat sitjum við.

Nú hljómar söngur hátt með frónskum drengjum,

nú heyjum Þorra-blót að fornum sið.

2. Og sumir af oss æfi hér ei una

og einatt langar heim á fósturland,

á landið það, sem allir okkar muna,

sem ekki slitu náttúrunnar band.

En suma' af oss in sára búksorg þjáir –

og sú er ekki betri' en önnur mein!

Að öllum okkar eitthvað ganga náir,

sem ekki berum hjarta' af köldum stein.

3. En hvað sem nú að hverjum okkar gengur

og hryggir vora góðu, frónsku lund,

og hvort sem skemur hér skal eða lengur

á hauðri þessu dvalin æfi-stund:

það böl, sem ár á herðar lagt oss hafa,

og hver ein von, sem nornin myrti köld,

 – það má í vínsins Mímis-brunni grafa;

það margfalt borgar þetta glaða kvöld.

4. Slík gleðistund er lífsins skyldu skattur;

nú skattinn krefjum djarft með glas í mund,

og minnumst þess, hún kemur aldrei aftur,

því enginn maður heimtir liðna stund.

Og segi nokkur samvizkan sér bjóði

að súpa spart og vera' ei drykkju seinn –

um samvizkuna' ei segi eg neitt, minn góði,

eg segi bara: „Þú ert kögursveinn:

5. Og hvísli fjandinn einhverjum í eyra,

að eftirskilja' í glasi sínu vín,

þeim syndara mun sæmast ekki' að heyra,

hjá sjálfum honum Bakkus hefnir sín;

því Bakkus eyðir ekki til þess dögum

að elta Skolla' og honum að fá náð –

en fjandinn eftir Íslands stjórnar-lögum

er ábyrgðarlaus, þó hann gefi ráð!