Feigur Fallandason

Feigur Fallandason er drungalegt kvæði eftir Hjálmar Jónsson í Bólu (Bólu-Hjálmar) sem oft var sunginn í tvísöng áður fyrr. Kvæðið orti Hjálmar á gamals aldri, þá bitur og einmana eftir sífelldar ofsóknir og ásakanir um sauðaþjófnað í Skagafirði. Nú telja fræðimenn að þær ásakanir hafi ekki verið á rökum reistar.

Fyrirsögn:

Feigur Fallandason

Lagboði:

Íslenskt tvísöngslag

Höfundur:
Hjálmar Jónsson í Bólu (f. 1796. d. 1875)

Kvæðagrein:

Tvísöngvar
Kvæði undir sama bragarhætti:

Barbarossakvæði - Upphaf: „Keisari nokkur, mætur mann." Eftir Guðmund Bergþórsson (f. 1657. d. 1705)
Ekkjukvæði - Upphaf: „Utanlands í einum bý". Mjög fornt ekkjukvæði frá miðöldum. Höfundur ókunnur
Kvæði af rangláta riddaranum - Upphaf: „Byrjar sögn um bóndann þann." Höfundur ókunnur.
Kvæði úr annálum - Upphaf: „Hver sem setur son guðs á." Eftir Guðmund Bergþórsson (f.1657. d. 1705)
Maríuvísur - Upphaf: „Eptirdæmið eitt jeg sá/ hjá einum högum manni." Eftir Ásmund skáld (um 1500
Sofðu unga ástin mín - Upphaf: „Sofðu unga ástin mín,/ út í regni grætur." Eftir Jóhann Sigurjónsson (f. 1880. d. 1919). Barnagælur

Heimild/kvæðið á prenti:

1. Mér er orðið stirt um stef,
og stílvopn laust í höndum.
Í langnættinu lítið sef,
ljós í myrkri ekkert hef,
kaldur titra, krepptur gigtarböndum.

2. Húmar að mitt hinsta kvöld,
horfi ég fram á veginn.
Gröfin móti gapir köld,
gref ég á minn vonarskjöld,
rúnir þær sem ráðast hinumegin.